بجای این همه نوشتن؛

بجای این همه نوشتن؛
کافی بود یک بار
قلم را زمین میگذاشتی
عطرِ همیشگی ات را در هوا پخش میکردی
موهایت را باز میگذاشتی
و رنگِ محبوبِ من را به سر میکشیدی...
راه می افتادی در کوچه پس کوچه های شهر و
سراغم را از آدمها میگرفتی...
برای خودت میگویم
حیف نیست اینهمه عاشقانه
بی مخاطب
دست به دست بچرخد در شهر!؟