خار خندید و به گل گفت سلام،

خار خندید و به گل گفت سلام،
و جوابی نشنید.
خار رنجید ولی هیچ نگفت.
ساعتی چند گذشت..
گل چه زیبا شده بود..
دست بی رحمی نزدیک آمد، گل سراسیمه ز وحشت افسرد،
لیک آن خار در آن دست خزید و گل از مرگ رهید.
صبح فردا که رسید،
خار با شبنمی از خواب پرید.
گل صميمانه به او گفت سلام...
گل اگر خار نداشت،
دل اگر بی غم بود،
اگر از بهر كبوتر قفسی تنگ نبود،
زندگی، عشق، اسارت، قهر و آشتی همه بی معنا بود......