نوشته های من;

اگر هفته گذشته یا ماه پیش، خدا یا مخلوقش می‌گفتند جنگ را به چشم میبینی؛ باور نمیکردم.
البته اینطور نیست که اکنون هم باور کرده باشم، در حقیقت خودم را اینطور فریب میدهم که اینها همه خیال است؛ یک خواب طولانیست و هر لحظه ممکن است تمام شود. گاهی ناگهان به سر و صورت خود میزنم و میگویم "بیدار شو لعنتی! بیدارشو و ثابت کن که اینها همه خواب است" خنده دار است نه؟ ولی حقیقتیست که نمیتوانم انکارش کنم.
خلاصه بگویم؛
حال دل ما اکنون دیدنیست. آشفته تر از همیشه ایم، ترسی درونمان مخفیست. دقیقا نمی‌دانیم از چه می‌ترسیم، از از دست دادن یا از از دست رفتن؟
حال دلمان، حالِ دل کودکیست که رازِ بزرگش را مادرش فهمیده! حالِ دل کسی است که هر لحظه ممکن است زندانی شود، یک فَراری...
از آن جهت که دروغی در این نامه نباشد؛ می‌گویم که من یک فراریِ دیوانه هستم. آری... اکنون که به دنبالِ حتی بیراهه و بیابانی برای پنهان شدن و فرار کردن از مخمصه حالِ حاضر میگردم، یک فراری هستم که عقل خود را در همین راه از دست داده.
دیوانه ام؛ چرا که دیگر رنگِ سبزِ امید را درونم نمیبینم، گویی آن خوشه آتش گرفته... هرچند که در خاکِ وجودم هنوز ریشه هایی از امید قرار دارد، اما زمانی طولانی لازم است تا جوانه زند!
ختم سخن؛
حرفی نیست. اینها همه تقدیر است و ما هم بالی برای پراوزِ آزادی نداریم؛ اما دعا میکنیم به حال آن پرنده ای که روزگاری بر شاخه های درختِ بیدِ محله‌مان می‌نشست؛ تا که بتواند بال زند، بالا رود، به آسمان ها برسد و خود را از این مهلکه رها گرداند.
ما که بعید می‌دانم؛ اما آن پرنده، شاید بتواند نورِ امید و زیستن دوباره را به چشم ببیند.

-sh