خورشید مُرد و ابر غریبانه‌تر گریست

خورشید مُرد و ابر غریبانه‌تر گریست
روزم سیاه چون شبِ بی‌ماهتاب شد

می‌خواستم تو را و تو می‌خواستی مرا
نفرین به سرنوشت، که نقشِ بر آب شد