در روزگاری که آینه‌ها هم گاهی غبارِ خودخواهی را پس نمی‌ده

در روزگاری که آینه‌ها هم گاهی غبارِ خودخواهی را پس نمی‌دهند، آدم‌ها به گمانِ ساختنِ پلی از نور، گاه مرواریدِ وجودشان را به پای کسانی می‌ریزند که جنسِ تاریکی را بیشتر می‌شناسند.

آدمی گاه از سرِ ریشه و اصالتِ خویش، دستِ یاری دراز می‌کند؛ به خیالِ اینکه هر قلبِ شکسته‌ای با مرهمِ مهربانی جوش می‌خورد و هر نگاهِ تیره‌ای با فروغِ نیکی روشن می‌شود. اما حقیقتِ تلخ، آنجایی سر بر می‌آورد که می‌بینی بعضی آدم‌ها نه تنها تفاوتِ «سنگ» و «گوهر» را نمی‌فهمند، بلکه از زلالِ چشمه‌ای که به سوی‌شان جاری شده، غباری برای گل‌آلود کردنِ سرچشمه می‌سازند.

خوبی کردن به کسی که ظرفِ درک‌اش از مهر تهی است و الفبای قدرشناسی را نیاموخته، همچون آب پاشیدن بر صخره‌ای تفت‌زده است؛ قطره‌ها نه ریشه‌ای را سیراب می‌کنند و نه گلی را می‌روانند، تنها قطره‌قطره هدر می‌روند و خاکِ تشنه را مغرورتر می‌کنند.

دریغ از زمانی که مهربانی، خرجِ نااهل شود. درک نکردن، یک نقصِ ساده نیست؛ یک دیوارِ ضخیم از جنس قدرناشناسی است که هیچ پرتوِ گرمی از آن عبور نمی‌کند. گاهی بزرگ‌ترین لطف به خود و حتی به دیگران، این است که بدانی هر در گران‌بهایی لایقِ گشایش درِ هر خانه‌ای نیست و گاهی باید چراغِ محبت را، در خلوتِ خویش روشن نگاه داشت، بی‌آنکه آن را به تاریکیِ کسانی که ارزشِ نور را نمی‌دانند، آویخت.