سناریو ران

«فقط امشب» — Ran Haitani × Reader

باران آرامی روی خیابان‌های روپونگی می‌بارید. ساعت از نیمه‌شب گذشته بود و تو هنوز جلوی کلاب ایستاده بودی.

درِ کلاب باز شد و ران هایتانی با همان لبخند همیشگی‌اش بیرون آمد. موهای یاسی‌رنگش کمی خیس شده بود و کت مشکی‌اش را روی شانه انداخته بود.

نگاهش که به تو افتاد، چند لحظه مکث کرد.

— هنوز اینجایی؟

دست‌هایت را در جیب کتت فرو بردی.

— قرار بود بیام دنبالت.

ران نزدیک‌تر شد و کمی خم شد تا صورتت را بهتر ببیند.

— من نگفتم بیای دنبالم.

— می‌دونم.

لبخندش عمیق‌تر شد.

— پس چرا اومدی؟

آرام جواب دادی:

— چون دلم برات تنگ شده بود.

برای اولین بار آن شب، لبخند ران محو شد.

چند ثانیه فقط نگاهت کرد. بعد کت خودش را روی شانه‌هایت انداخت.

— سردته؟

— یه کم.

— دروغ نگو.

— خب... خیلی.

ران خندید و دستش را پشت سرت گذاشت و تو را کمی به خودش نزدیک کرد.

— تو واقعاً دردسری.

سرت را روی سینه‌اش گذاشتی.

— ولی هنوز دوستم داری.

صدایش آرام‌تر شد.

— متأسفانه.

سرت را بلند کردی و با تعجب نگاهش کردی.

— متأسفانه؟

ران با شیطنت ابرو بالا انداخت.

— آره. چون اگه دوستت نداشتم، الان اینجا زیر بارون وای نمی‌ایستادم.

چند لحظه سکوت بینتان نشست.

بعد ران دستت را گرفت و انگشت‌هایش را میان انگشتانت قفل کرد.

— بیا بریم.

— کجا؟

— خونه.

— چرا؟

لبخند کمرنگی زد.

— چون امشب حوصله ندارم تنهایی بخوابم.

با خنده گفتی:

— ران هایتانی بالاخره اعتراف کرد که به یکی احتیاج داره؟

ران ایستاد، برگشت سمتت و با همان نگاه آرام و مرموزش خیره شد.

— فقط به تو.

قلبت تندتر زد.

ران کمی نزدیک شد و پیشانی‌اش را به پیشانی‌ات تکیه داد.

— پس زیادی مغرور نشو، باشه؟

لبخند زدی.

— دیر گفتی.

این بار خودش خندید.

و زیر نور کم‌رنگ خیابان، در حالی که دستت هنوز در دستش بود، با هم در دل شب قدم زدید؛ بدون اینکه هیچ‌کدام بخواهید آن شب تمام شود.