^فیک جونگکوک^(پارت۴)

__________
وقتی وارد خودِ عمارت شدم،اونقدری بزرگ بود که حس میکردم توش گم شدم!
همینطوری داشتم به فضای خونه و به اتاقای طبقه بالا نگاه میکردم،که چشمم به یه خانم تقریبا مسن افتاد.
خیلی زیبا بود...
عینک با شیشه‌های گردشو روی چشمای به رنگ اقیانوسش زده بود و موهای گندمیشو گوجه ای بسته بود.
کمی پوست صورتش چروک شده بود اما مشخص بود وقتی جوون بوده دافی بوده واسه خودش.
اهم..بگذریم...
معلوم بود اینجا کار میکنه.
اروم به سمتش قدم برداشتم و روی شونش زدم.
وقتی متوجه حضورم شد،مثل برق گرفته‌ها چشماش از حدقه بیرون زد.
اروم بهش گفتم:"سلام!"
هنوز داشت با شوک نگام میکرد که یهو گفت:"س..سلام!پس شما همون دختری‌ هستی که همه راجع بهش حرف میزنن!"
جدی؟کسی راجع بهم حرف میزنه؟معروف شدم!عجیبه!
خیلی مهربون بنظر میرسید.سعی کردم از زیرزبونش حرف بکشم و ببینم اینجا چخبره.
"شما میدونین منو برای چی اوردن اینجا؟"
لبشو گزید و سرشو خاروند...تا اومد چیزی بگه یهو چشماش واسه لحظه‌ای برق زد.انگار که چیزی یادش اومده باشه!
زد روی دستش و گفت:"وای خاکبسرم!داشت یادم میرفت!اقا گفتن وقتی اومدین شمارو ببرم اتاقشون!"
هوففف!حالا هم این "اقا" که همه راجع بهش حرف میزنن میخواد منو ببینه!شرط میبندم همسن بابامه!
احتمالا منو هم میخواد مثل این خانم مهربونه بکنه یکی از خدمتکاراش!
اون خانم چشم آبیه که اسمشو هم نمیدونم،منو به سمت اتاق"اقا"راهنمایی کرد.
تا به خودم اومدم،من مونده بودم و یه در سفیدرنگ و سرنوشت شومم!
استرس مثل مارسیاهی دور قلبم پیچیده بود و نمیزاشت چیزی که بهش میگن "اکسیژن"رو وارد ریه‌هام کنم!
الان باید چیکار کنم؟در بزنم؟
دستمو که میلرزید بالا اوردم و تقه‌ای به در زدم.
اونقدری عمارت ساکت بود که صدای تق‌تق در مثل صدای شلیک گلوله توی عمارت یا بهتره بگم خلع تاریک زندگیم پیچید.
طولی نکشید که صدای شخصی که بنظر میرسید همون "آقا" باشه به گوشم رسید.
"بیا تو."
درو باز کردم و صدای خفه‌ای توی اتاق پیچید.
لعنتی!اتاق کارشم بزرگ و دنجه!
فکر کنم اتاق کارش اندازه کل خونه من و بابامه!
چه کیفی میکنن این پولدارا!
بگذریم...
یه میزکار قهوه‌ای رنگ با دورکش‌های طلایی جلوی چشمام بود که یه صندلی چرخدار چرمی روبه منظره باشکوه پشت میز قرار داده شده بود.
تا خواستم چیزی بگم که اون پیرمرد متوهم متوجه حضورم بشه،صندلی چرخدار با صدای ملایمی سمتم برگشت و من چهرشو دیدم....
ش...شت!
این...اینکه...خیلی جوونه!و...خیلی هم...زیباست!
قیافش از ایندم روشن تره!
چشمایی سیاه‌تر از خلعی که توش قرار دارم؛طوری که مردمک چشماش دیده نمیشد،
بینی‌ای نسبتا بزرگ و کشیده که به صورتش میومد،
پرسینگ نقره‌ای رنگ گوشه لبش که کل صورتشو زیباتر کرده بود،
خط فکی با زاویه ۱۳۰ درجه که قابلیت اینو داشت که رگای قلبمو پاره کنه،
موهای مشکی رنگی که کمی بلند بودن و روی صورتش ریخته بودن و باعث میشدن جزئیات چشماش از دیدم پنهان بمونه و نور خورشید از بین تارهای موهاش رد بشه و روی صورت بی نقصش سایه بندازه!،
پیراهنی سفید به رنگ برف که باعث میشد جزئیات بدنش از زیرنگاهم رد بشه،
کرواتی به رنگ چشماش که کمی شل شده بود اما هنوزم به تنش مینشست...
درکل...کاملا با پیرمرد متوهمی که انتظارشو داشتم متفاوت بود.کاملا متفاوت!
یعنی این با بابام قمار کرده بود...؟
"تا کی میخوای همینطوری بهم زل بزنی!"
با جمله‌ای که گفت فهمیدم چند دقیقست بهش خیره شدم!
انگار با پتک کوبید توی مغزم...
کمی دستپاچه شدم و گفتم:

_____________
ادامه دارد...

کامنتتت؟