لحظهی نوشیدن معجون جاودانگی
🌘 لحظهی نوشیدن معجون جاودانگی
زیرزمین گریمولد ساکت بود. انگار خود زمان عقب کشیده بود تا ناظر تولد یک تصمیم باشه. معجون نقرهای داخل ظرف استخوانی آرام میجوشید، بخاری از خاطرهی پدر در هوا پیچیده بود.
آمبر با انگشتان لرزان ظرف رو برداشت. قلبش نمیتپید از ترس، بلکه از حس سنگینی عشقی که حاضر بود برایش همهچیز را قربانی کنه.
او زمزمه کرد:
«نه برای قدرت... نه برای غرور... برای اسم تو، بابا. برای بلک، که هیچوقت فراموش نشه.»
لبانش به لبهی ظرف رسید. نور بخارها چشمانش را براق کرده بود—همان چشمانی که نرمیِ نگاه هانا را داشت، و آتش درونِ سیریوس را.
قطرهها از گلو گذشتند. نه سرد، نه گرم. حسش مثل باز شدن دروازهای بود که ذهن را از زمان جدا میکرد. انگار تمام خاطرات، واژهها، لبخندهای سیریوس، درونش جریان پیدا کردند.
⏳ لحظهای ایستاد.
صدای پدر در ذهنش پیچید:
«اگه قراره کسی اسم منو زنده نگهداره… خوشحالم که تویی، دخترم.»
و بعد… سکوت. نه احساس مرگ، نه حس زندگی. فقط آگاهیای تازه. پیری دیگر معنایی نداشت. بدنش، زمان را نادیده گرفت. ولی دلش؟ زخمش هنوز باقی بود.
او نفس کشید، آهسته، ولی عمیقتر از همیشه. بلند شد، پالتوی پدر هنوز روی شانههاش بود. و با صدایی آرام گفت:
«از این لحظه… سیریوس بلک، زنده میمونه.»
زیرزمین گریمولد ساکت بود. انگار خود زمان عقب کشیده بود تا ناظر تولد یک تصمیم باشه. معجون نقرهای داخل ظرف استخوانی آرام میجوشید، بخاری از خاطرهی پدر در هوا پیچیده بود.
آمبر با انگشتان لرزان ظرف رو برداشت. قلبش نمیتپید از ترس، بلکه از حس سنگینی عشقی که حاضر بود برایش همهچیز را قربانی کنه.
او زمزمه کرد:
«نه برای قدرت... نه برای غرور... برای اسم تو، بابا. برای بلک، که هیچوقت فراموش نشه.»
لبانش به لبهی ظرف رسید. نور بخارها چشمانش را براق کرده بود—همان چشمانی که نرمیِ نگاه هانا را داشت، و آتش درونِ سیریوس را.
قطرهها از گلو گذشتند. نه سرد، نه گرم. حسش مثل باز شدن دروازهای بود که ذهن را از زمان جدا میکرد. انگار تمام خاطرات، واژهها، لبخندهای سیریوس، درونش جریان پیدا کردند.
⏳ لحظهای ایستاد.
صدای پدر در ذهنش پیچید:
«اگه قراره کسی اسم منو زنده نگهداره… خوشحالم که تویی، دخترم.»
و بعد… سکوت. نه احساس مرگ، نه حس زندگی. فقط آگاهیای تازه. پیری دیگر معنایی نداشت. بدنش، زمان را نادیده گرفت. ولی دلش؟ زخمش هنوز باقی بود.
او نفس کشید، آهسته، ولی عمیقتر از همیشه. بلند شد، پالتوی پدر هنوز روی شانههاش بود. و با صدایی آرام گفت:
«از این لحظه… سیریوس بلک، زنده میمونه.»
- ۱۲.۳k
- ۲۱ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط