هرچه عشقِ خود را محدودتر کنی،

هرچه عشقِ خود را محدودتر کنی،
زندانِ خود را تنگ‌تر کرده‌ای.
دیوار کشیدن به دورِ عشق،
یعنی چیدنِ بال‌های عشق.
عشقی که بال‌هایش چیده شده است،
نمی‌تواند تَن به آبیِ آسمان بساید
و در برابرِ دیدگانِ روشنِ خورشید
به پرواز درآید.
قفس زیباست،
اما درونِ این قفسِ زیبا،
پرنده
همانی نیست که بال‌های خود را در سپهرِ نیلگون
گسترده بود.
عشق، رابطه نیست.
عشق نباید خود را جمع کند.
عشق باید خود را بگسترانَد.
عشق باید خاصیت تو باشد.
عشق باید شخصیت تو باشد.
عشق باید وجودِ تو باشد.
خورشید،
گرم و روشن می‌کند،
بی‌آنکه دلیلی برای این کار داشته باشد.......