اما نیمہ شبے من خواهم رفت

اما نیمہ شبے من خواهم رفت

از دنیایے ڪہ مال من نیست

از زمینے ڪہ بیهوده مرا بدان بستہ اند

و تو آن گاه خواهے دانست ،

خونِ سبز من !

خواهے دانست ڪہ جاے چیزے

در وجود تو خالیست

و تو آن گاه خواهے دانست ،

پرنده ے ڪوچڪ قفس خالے

و منتظر من !

خواهے دانست ڪہ تنها مانده اے

با روح خودت

و بے ڪسے ات را دردناڪ تر

خواهے چشید زیر دندان غم ات ،

غمے ڪہ من مے برم

غمے ڪہ من مے ڪشم ...