فراموشی

''فراموشی''
پارت12
احساس گناه در او زنده شده بود
گناه او را خفه میکرد،دلتنگی،گناه او را عذاب میدادن
او در طوفانی از خاطرات و درد های خود غرق بود غبار گناه در زهن و روحش موج میزد
چه کند واقعت را بگوید یا نه
به الهه که با چنان ظرافتی ساز را مینواخت انگار خدایان ساز را به صدا
در میاوردن
او زیر لب با خود زمزمه میکند
''به نواز عزیزکم
به نواز عزیزکم
ویالونی که تو در دست گیری
و موسیقی که تو ان را به صدا در اوری
مجذوب کننده و زیباستم
اما در همان حال میتواند اشک های مرا وسوسه به بارش کند''
دیگران در بحث خود غرق بودن اما او
ان مرد با دو زخم لوزی در کنار لبانش
با موهای صورتی خود صدای زمزمه او را شنید
او درد ان را میدانست
اما چه میشه کرد تنها کار که از انها بر می اید سوکت میباشد
سوکتی با ته مزه غم،با ته مزه درد،با ته مزه دلتنگی
او در غم دوری از او بود
در حسرت از نداشتن اغوشش او
اما...اما افسوس که دستانش بسته بود
او هم مانند پرنده بود که بال هایش را بسه بودن
قدرت راه ندارد توان پرواز را هم نیز از او گرفته اند
اما اخر در این طوفان چه میکند
او کدام یک را انتخاب میکند
دورغ یا که حقیقت
(سلااااام بر خوشگلای عمو چطوری عزیزانم
خب بچه خوبی باشید عمو با لایک کامنت و بانشراتون خوشحال کند
البته هر وقت به ۱۰۰۰ برسم یک بیوگرافی از خودم میدم)