از همان اوایل سن نوجوانی خیلی از مادرها خودشان را موظف می

از همان اوایل سن نوجوانی خیلی از مادرها خودشان را موظف می‌دانند به دخترهایشان درس زندگی بدهند، از آشپزی گرفته تا نکات ریز خانه داری و آداب و رسوم همسرداری.
مهم نیست یک دختر در چه سنی ازدواج
می‌کند یا در چه موقعیت اجتماعی،
اما دختر ایده‌آل دختری‌ست که این‌ها را آموخته...
یک دختر یاد می‌گیرد رفیق شوهرش باشد و شریک غم و شادی‌اش...
و پابه‌پای مردش با مشکلات زندگی بجنگد و در بدترین شرایط تنهایش نگذارد...
و خانه‌ای امن بسازد برای آرامش همسر و فرزندانش...
و تمام این‌ها بهترین درسی‌ست که از یک مادر برای دخترش به یادگار می‌ماند...
اما چه می‌شود در کنار آموزش فرزندان دختر، گاهی هم یک مادر با پسرش خلوت کند و به او هم درس زندگی بیاموزد...
بگوید پسرم زنی که به زندگیت می‌آید شبیه ماشین یا تفنگت نیست که اگر خراب شد کنارش بگذاری،
شبیه عروسک نیست که تا ابد کمر باریک و زیبا بماند،
او پیر میشود...
شاید چاق یا لاغر شود،
شاید بیمار شود و یک مرد واقعی باید در بدترین شرایط هم همسرش را تنها نگذارد…
یادش بدهد نیاز یک زن فقط مادی نیست و او به ابراز عشق‌های زبانی هم نیاز دارد...
از حسرت‌هایش برایش بگوید، از علاقه‌هایش و از هر آنچه یک زن را از لحاظ عاطفی خوشبخت می‌کند…
واقعا چه می‌شود اگر والدین به یک اندازه برای دخترها و پسرها وقت بگذارند؟
فکر کنید چه فایده‌ای دارد وقتی تمام
زیبایی‌های یک دختر، هر آن چه که برای یک زن ایده‌آل بودن آموخته،
در چشم مردش قیمتی نداشته باشد؟
همانطور که با دخترهایتان حرف می‌زنید،
با پسرها هم حرف بزنید!
اصلا به وظایف زنانه و مادرانه‌تان این را هم اضافه کنید که مردانی ایده‌آل، تحویل هم جنسانتان بدهید...