~حقیقت پنهان~
•پارت ۷•
نمیدونم چقدر گذشت، برای من که مدت زیادی نبود. با سردرد شدیدی هوشیاریم رو به دست آوردم و چشمام رو باز کردم. نوری که توی چشمام میخورد مجبورم کرد چند بار پلک بزنم تا بتونم درست ببینیم. سرگیجه داشتم و نمیتونستم درست فکر کنم ولی به محض اینکه به خودم اومدم متوجه شدم که به همون صندلی انبار بسته شده بودم. میتونستم نمی که کل صورتم رو گرفته بود و ناشی از خون زخم روی سرم بود رو حس کنم.
وقتی کمی سرگیجم آروم گرفت نگاهم رو به اطرافم دادم. سه نفر رو به روی من وایساده بودم که چهره هاشون با ماسک پوشیده شده بود.
-چه عجب، بالاخره به هوش اومد.
حالا حتما لازم بود که اینجوری بیهوشش کنیم، رفیق؟
-دستور رئیس بود خب.
×بچه ها! الان وقت این حرفا نیست.
میتونستم از صداشون تشخیص بدم که دوتا اولی پسر بودن و آخری دختر بود. دختره اومد جلو صورتم رو بررسی کرد. اینقدر منگ و خسته بودم که حتی نمیتونستم صدام رو پیدا کنم.
×اول باید زخمش رو زد عفونی کنم. ممکنه عفونت کنه.
مطمئنی وقت کافی داریم؟ رئیس از منتظر موندن خوشش نمیاد...
×حالا که خودش دستور این روش از بیهوشی رو داده بود باید منتظر بمونه.
-خب وقتی بیهوش بود انجامش میدادی..
×اَه! چقدر حرف میزنی! بجای این کار برو جعبه کمک های اولیه رو برام بیار.
-باشه باشه، جوش نزن..
دیدم که اون به طرز عجیبی با یه سرعت قوی، آنقدری که پشتش رد های آبی نورانی به میگذاشت رفت و جعبه کمک های اولیه رو آورد. چرا این قدرتش...اینقدر شبیه شدو بود...؟
×بازش کن و یه پد با بتادین رو بهم بده.
شروع کرد به زد عفونی کردن زخمم. وقتی بتادین به زخمم برخورد کرد خیلی جلوی خودم رو گرفتم تا داد نزنم، واقعا میسوخت. چهرم به شدت در هم کشیدم. انگار این شوک به جورایی باعث درست و حسابی به خودم بیام ولی بازم محتاط بودم و فعلا نمیخواستم حرکتی بزنم.
کمی گذشت و بعداز تحمل کردن کلی درد بالاخره زخمم رو پانسمان کرد.
×خب...تموم شد.
لایرا: °ش-شماها...ک-کی هستید؟...جریان...آخ...این کارا چیه...؟°
-به زودی خودت میفهمی. ولی الان باید راه بیوفتیم بچه ها.
موافقم، امشب اصلا حوصله ای غر زدنای رئیس رو ندارم.
×ایدهای برای اینم دارید؟ بعید میدونم توی این شرایط به زبون خوش بیاد.
با این حرفش عصبی میشم و اخم میکنم. معلومه که با زبون خوش با این عنترا جایی نمیام. حتی نمیدونم داره برام چه اتفاقی میوفته. اگر میدونستم قطعا ماجرا رو به روش دیگهاش جمع میکردم.
سعی کردم دست بستم رو یه جوری به خنجرم برسونم. توی اون لحظه تازه متوجه یه چیز دیگه هم شدم. اون لعنتیا تمام صلاحام رو ازم گرفته بودن و من هیچی برای خلاصی از این شرایط نداشتم.
-آممممم...نظر من اینه که یه بار دیگه بیهوشش کنیم. البته به روش دارو نه چماق...
نمیدونم چقدر گذشت، برای من که مدت زیادی نبود. با سردرد شدیدی هوشیاریم رو به دست آوردم و چشمام رو باز کردم. نوری که توی چشمام میخورد مجبورم کرد چند بار پلک بزنم تا بتونم درست ببینیم. سرگیجه داشتم و نمیتونستم درست فکر کنم ولی به محض اینکه به خودم اومدم متوجه شدم که به همون صندلی انبار بسته شده بودم. میتونستم نمی که کل صورتم رو گرفته بود و ناشی از خون زخم روی سرم بود رو حس کنم.
وقتی کمی سرگیجم آروم گرفت نگاهم رو به اطرافم دادم. سه نفر رو به روی من وایساده بودم که چهره هاشون با ماسک پوشیده شده بود.
-چه عجب، بالاخره به هوش اومد.
حالا حتما لازم بود که اینجوری بیهوشش کنیم، رفیق؟
-دستور رئیس بود خب.
×بچه ها! الان وقت این حرفا نیست.
میتونستم از صداشون تشخیص بدم که دوتا اولی پسر بودن و آخری دختر بود. دختره اومد جلو صورتم رو بررسی کرد. اینقدر منگ و خسته بودم که حتی نمیتونستم صدام رو پیدا کنم.
×اول باید زخمش رو زد عفونی کنم. ممکنه عفونت کنه.
مطمئنی وقت کافی داریم؟ رئیس از منتظر موندن خوشش نمیاد...
×حالا که خودش دستور این روش از بیهوشی رو داده بود باید منتظر بمونه.
-خب وقتی بیهوش بود انجامش میدادی..
×اَه! چقدر حرف میزنی! بجای این کار برو جعبه کمک های اولیه رو برام بیار.
-باشه باشه، جوش نزن..
دیدم که اون به طرز عجیبی با یه سرعت قوی، آنقدری که پشتش رد های آبی نورانی به میگذاشت رفت و جعبه کمک های اولیه رو آورد. چرا این قدرتش...اینقدر شبیه شدو بود...؟
×بازش کن و یه پد با بتادین رو بهم بده.
شروع کرد به زد عفونی کردن زخمم. وقتی بتادین به زخمم برخورد کرد خیلی جلوی خودم رو گرفتم تا داد نزنم، واقعا میسوخت. چهرم به شدت در هم کشیدم. انگار این شوک به جورایی باعث درست و حسابی به خودم بیام ولی بازم محتاط بودم و فعلا نمیخواستم حرکتی بزنم.
کمی گذشت و بعداز تحمل کردن کلی درد بالاخره زخمم رو پانسمان کرد.
×خب...تموم شد.
لایرا: °ش-شماها...ک-کی هستید؟...جریان...آخ...این کارا چیه...؟°
-به زودی خودت میفهمی. ولی الان باید راه بیوفتیم بچه ها.
موافقم، امشب اصلا حوصله ای غر زدنای رئیس رو ندارم.
×ایدهای برای اینم دارید؟ بعید میدونم توی این شرایط به زبون خوش بیاد.
با این حرفش عصبی میشم و اخم میکنم. معلومه که با زبون خوش با این عنترا جایی نمیام. حتی نمیدونم داره برام چه اتفاقی میوفته. اگر میدونستم قطعا ماجرا رو به روش دیگهاش جمع میکردم.
سعی کردم دست بستم رو یه جوری به خنجرم برسونم. توی اون لحظه تازه متوجه یه چیز دیگه هم شدم. اون لعنتیا تمام صلاحام رو ازم گرفته بودن و من هیچی برای خلاصی از این شرایط نداشتم.
-آممممم...نظر من اینه که یه بار دیگه بیهوشش کنیم. البته به روش دارو نه چماق...
- ۶.۴k
- ۰۳ مهر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط