مش غلوم هم عاقبت شد اهل دیش/

مش غلوم هم عاقبت شد اهل دیش/
 
 آنتنی بگذاشت در ایوان خویش/
 
تا زند گشتی در این کانال ها/
 
فیلم ها و همچنین  سریال ها/
 
بالشی بر پشت و ریموتش به دست/
 
صبح تا شب پای تی وی می نشست/
 
فیلم ها بر روی او تاثیر کرد/
 
کم کمک رفتار او تغییر کرد/
 
هر زمان می دید از آن تیپ ها/
 
شکوه سر می داد و می گفت: ای خدا/
 
از چه رو  یارم فشن اندام نیست/
 
یعنی آن چیزی که من می خوام نیست/ 
 
همسری تیپیک تر باید گرفت/      
 
یک کمر باریک تر باید گرفت/

در پی این عزم و تصمیم، آن خپل/

بر سبیل و موی خود مالید ژل/
 
رفت و یار خوش ادایی تور کرد/  
 
دلبر بالا بلایی جور کرد/
 
چند وقتی روزگارش خوب بود/
 
چونکه یارش ظاهرا مطلوب بود/
 
یار هم از او سواری می گرفت/
 
بسته بسته ده هزاری می گرفت/
 
بی مهابا خرج می کرد آن بشر/
 
تا شود از دیگران خوش تیپ تر/
 
مش غلوم وضعش یه هو ناجور شد/
 
زرت او یکباره بد قمصور شد/
 
یار، آهنگ جدایی ساز کرد/

نغمه های بی وفایی ساز کرد/
 
طالب مهریه اش شد ناگهان/   
 
مش غلوم بر کله و بر سر زنان/
 
تا که از این غصه و اندوه و درد/

طبق اسناد پزشکی سکتـــــــه کرد/
 
چون که بیرون آمد از حال کما/

گفت پایین آورید این دیش را/

چون که این سریال ها یک دام بود/

تشت رسوایی من بر بام بود/

گند زد یار فشن بر هیکلم/

ای به قربان عیال اولم/

ای فدای وزن و هم پهنای او/

جنگل پر پشت ابروهای او/

ای فدای موی مش نادیده اش/

چشم های سایه نامالیده اش/

هر کجا باشد صدایش می کنم/

بعد از این جان را فدایش می کنم