من کلا تو شاعران معاصر دو نفر رو خیلی دوست دارم یکی مرحوم

من کلا تو شاعران معاصر دو نفر رو خیلی دوست دارم یکی مرحوم جلال الدین همایی که واقعا در لیست نوابغ زندگی من جای دارند و دیگری صاحب این عکس استاد بزرگ قصیده و شاید به قول آقای میر شکاک غزل سرای قصیده گوی یعنی محمد رضا رحمانی معروف به مهرداد اوستا...
اما چرا من اینقدر شیفته ی این مرد هستم؟
به چند دلیل:
اول آنکه اشعارش از لحاظ بدیع بودن و موسیقی سخن به وسیله ی کلمات محدود در اوج ادب پارسی قرار دارد به بیت زیر توجه کنید:
با من بگو تا کیستی؟ مهری؟ بگو ماهی؟ بگو
خوابی؟ خیالی؟ چیستی؟ اشکی؟بگو آهی؟بگو

دوم آنکه ایشان شاید تنها شاعری بودند که از صف روشنفکران قبل از انقلاب بیرون آمدند و به جرگه ی انقلابیون پیوستند همان طور که مقام معظم رهبری در خاطراتشان ذکر کرده اند...خب البته این جدایی از صف شاعران هزینه هایی برای ایشان داشت که متاسفانه هنوز که هنوز اشتباه ایشان در غربت نامها به سر می برند با اینکه به گفته ی بزرگانی چون دکتر زرین کوب، علامه ی حکیمی،دکتر معلم و... او جزو سه قصیده سرای بزرگ ادبیات فارسی است و در معاصران رقیبی نداشت و به اذعان اهل فن از ملک شعرای بهار نیز قوی تر بوده اما هم زمان حیاتش و هم در زمان مماتش جفای بزرگی هم از جانب روشنفکران و هم از جانب نظام به این شاعر سترگ شد.

و اما دلیل سوم که موجب شیفتگی بیش از بیش بنده به ایشان شد این است که ژان پل سارتر از وی به عنوان متفکر بزرگ شرق یاد کرده است ...
روحش شاد