جامعه
جامعه
انتقاد معلم از وزیر آموزش و پرورش
علیرضا احمدپور خرّمی
دوست داشتم مطالبم را در گفتگویی صمیمانه خدمت‌تان عرض کنم, اما ترجیح دادم از هر ثانیه‌ی وقتم استفاده کنم. جناب آقای دکتر حسینی شما را وزیر محترم آموزش و پرورش خطاب می‌کنم, بدان امید که مسئولیت این وزارت‌خانه را با همین عنوان به عهده بگیرد و سخنانم که حرف دل بیش از یک میلیون فرهنگی است را به گوش رئیس‌جمهور محترم هم برسانید.
جناب آقای وزیر, شما مسبب آنچه نقد می‌کنم نیستید, اما می‌توانید عامل تصحیح آن باشید. می‌شود فقط دو سال چون میرزا تقی خان وزارت کرد و برای همیشه‌ی تاریخ، امیرکبیر ایران ماند.
می‌خواستم از مشکلات آموزش و پرورش شهرم بگویم. از وجود مدارس مخروبه, از عدم وجود مراکز کتابخانه‌ای و فضای پژوهشی مناسب, از کمبود امکانات و آزمایشگاه‌ها, از نبودن سالن ورزشی در مدارس, از کمبود دبیران متخصص, از نداشتن مراکز رفاهی برای فرهنگیان شهرم, از اینکه فرهنگیان شهر ما مجبورند جلسات این چنینی را به دلیل عدم وجود سالن, در سازمان‌های دیگر برگزار کنند و از دهها نیاز دیگر.
اما بیان همه‌ی موارد را به مسئولین شهر و مدیریت محترم آموزش و پرورش می‌سپارم و به سراغ دغدغه‌های ۲۸ ساله‌ی خودم می‌روم. همواره در جلسات, از همکارانم خواسته‌ام تا پیشنهادات ریز و قابل اجرا ارائه دهند؛ چرا که سخن از ریشه‌ی مشکلات بزرگ گفتن, دردی را دوا نمی‌کند و خارج از حیطه‌ی توان ماست؛ اما امروز در مقابل عالی‌ترین مقام آموزش و پرورش کشورم, سراغ مسائلی می‌روم که در ید قدرت ایشان, ریاست محترم جمهور و نمایندگان مجلس است. امروز مشکلاتی را فریاد می‌زنم که دامن‌گیر کشورم و فرهنگیان عزیز است.
خوشحالم که شما جامعه‌شناسید و بهتر از من به مسائل واقف, اما شاید بیان مکرر این مشکلات اهمیت آن را پر رنگ‌تر کند.
جناب آقای دکتر حسینی وزیر محترم آموزش و پرورش, به داد نظام آموزشی کشور برسید.
لطفا
1-- آموزش و پرورش را از گرداب نخبه‌کُشی و نخبه‌فروشی نجات دهید.
هر سال با روشهای گوناگون دانش‌آموزان نخبه شناسایی و در نهایت در بازارهای جهانی به ثمن بخس به فروش می‌رسند. آقای وزیر لطفا این روند را متوقف کنید. اگر توان جذب نخبگان را نداریم؛ شناسایی آنان فقط زحمت کشورهای غربی را کم می‌کند. به جای تمرکز در بخش شناسایی، کانون توجهات را جلب رضایت نخبگان و رفع نیازهای آنان قرار دهیم.
انتقاد معلم از وزیر آموزش و پرورش
علیرضا احمدپور خرّمی
دوست داشتم مطالبم را در گفتگویی صمیمانه خدمت‌تان عرض کنم, اما ترجیح دادم از هر ثانیه‌ی وقتم استفاده کنم. جناب آقای دکتر حسینی شما را وزیر محترم آموزش و پرورش خطاب می‌کنم, بدان امید که مسئولیت این وزارت‌خانه را با همین عنوان به عهده بگیرد و سخنانم که حرف دل بیش از یک میلیون فرهنگی است را به گوش رئیس‌جمهور محترم هم برسانید.
جناب آقای وزیر, شما مسبب آنچه نقد می‌کنم نیستید, اما می‌توانید عامل تصحیح آن باشید. می‌شود فقط دو سال چون میرزا تقی خان وزارت کرد و برای همیشه‌ی تاریخ، امیرکبیر ایران ماند.
می‌خواستم از مشکلات آموزش و پرورش شهرم بگویم. از وجود مدارس مخروبه, از عدم وجود مراکز کتابخانه‌ای و فضای پژوهشی مناسب, از کمبود امکانات و آزمایشگاه‌ها, از نبودن سالن ورزشی در مدارس, از کمبود دبیران متخصص, از نداشتن مراکز رفاهی برای فرهنگیان شهرم, از اینکه فرهنگیان شهر ما مجبورند جلسات این چنینی را به دلیل عدم وجود سالن, در سازمان‌های دیگر برگزار کنند و از دهها نیاز دیگر.
اما بیان همه‌ی موارد را به مسئولین شهر و مدیریت محترم آموزش و پرورش می‌سپارم و به سراغ دغدغه‌های ۲۸ ساله‌ی خودم می‌روم. همواره در جلسات, از همکارانم خواسته‌ام تا پیشنهادات ریز و قابل اجرا ارائه دهند؛ چرا که سخن از ریشه‌ی مشکلات بزرگ گفتن, دردی را دوا نمی‌کند و خارج از حیطه‌ی توان ماست؛ اما امروز در مقابل عالی‌ترین مقام آموزش و پرورش کشورم, سراغ مسائلی می‌روم که در ید قدرت ایشان, ریاست محترم جمهور و نمایندگان مجلس است. امروز مشکلاتی را فریاد می‌زنم که دامن‌گیر کشورم و فرهنگیان عزیز است.
خوشحالم که شما جامعه‌شناسید و بهتر از من به مسائل واقف, اما شاید بیان مکرر این مشکلات اهمیت آن را پر رنگ‌تر کند.
جناب آقای دکتر حسینی وزیر محترم آموزش و پرورش, به داد نظام آموزشی کشور برسید.
لطفا
1-- آموزش و پرورش را از گرداب نخبه‌کُشی و نخبه‌فروشی نجات دهید.
هر سال با روشهای گوناگون دانش‌آموزان نخبه شناسایی و در نهایت در بازارهای جهانی به ثمن بخس به فروش می‌رسند. آقای وزیر لطفا این روند را متوقف کنید. اگر توان جذب نخبگان را نداریم؛ شناسایی آنان فقط زحمت کشورهای غربی را کم می‌کند. به جای تمرکز در بخش شناسایی، کانون توجهات را جلب رضایت نخبگان و رفع نیازهای آنان قرار دهیم.
- ۴۴۳
- ۰۷ مرداد ۱۳۹۸
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
