غزال غزل

*** غزالِ غزل ***

این غزالِ غزلم , نافه ی خوشبودارد.
چون به صحرایِ ادب , ضامنِ آهودارد.

تار و پودم , شده شیدائیِ گلزارِ وفا .
چون بسی یاسمن و نرگسِ خوشبو دارد.

گرشکستند بلورِ دلِ من را یاران .
شکرو صد شکر,که هم دلبرودلجو دارد.

می شود طعمه یِ رسوائیِ آن روزِ جزا .
آنکه زنّاری و هم خرقه ای از رو دارد .

* بُوَد آغشته به نیرنگ و ریا و افسون .
آنکه دائم , هوسِ جنّت و مینو دارد .

گشته شایسته برآن روضهٌ رضوانِ برین.
آنکه حق جو شده و خصلتِ حق پو دارد.

همچو سعدی زِ دیارش شود آمادهٌ کوچ.
آنکه در سینه , دلی همچو پرستو دارد .

از جفا و ستم و جور , گریزانم عظیم .
برگلستانِ وفا , مرغِ دلم خو دارد .
+++++++++++++++++++++++++++++
شاعر= عبدالعظیم عربی از بندرماهشهر
وبندر امام ( سربندر ).