((( غزالِ غزل )))

((( غزالِ غزل )))

این غزالِ غزلم , نافه یِ خوشبو دارد .

چون به صحرایِ ادب , ضامنِ آهو دارد.


گر شکستند بلورِ دلِ من را یاران .

شکرو صد شکر, که هم دلبرودلجو دارد


می شود : طعمه یِ رسوائیِ آن روزِ جزا .

آنکه زنّاری و هم خرقه ای از رو دارد .


بُوَد آغشته به نیرنگ و ریا و افسون .

آنکه دائم هوسِ جنّت و مینو دارد .


گشته شایسته برآن روضهٌ رضوانِ برین

آنکه حقجو شده و خصلتِ حق پو دارد .


از جفا و ستم و جور , گریزانم عظیم .

بر گلستانِ وفا , مرغِ دلم خو دارد .

=================
شاعر= عبدالعظیم عربی از خوزستان .ض