این غزالِ غزلم , نافه یِ خوشبو دارد .

این غزالِ غزلم , نافه یِ خوشبو دارد .

چون به صحرایِ ادب , ضامنِ آهودارد.


((( مظهرِ عشق )))

جلوه ای از حیِِّ داور : مادر است .

دلبر و سالار و سرور : مادر است .


* حاکم و فرمانروایِ قلب ها .

همچو ایزد , نا مکرّر : مادر است .


چون زلالِ چشمه یِ آبِ حیات .

صاف و شفّاف و مطهّر : مادر است .


* در دلِ طوفان و امواجِ بلا .

غمگسار و یار و یاور : مادر است .


مَحرمِ اَ سرار و رازِ خاندان .

آن وجودِ نازپرور : مادر است .


* بر فرازِ قلّه هایِ آرزو .

مِهر و هم ماهِ منوّر : مادر است .


از تبارِ آن عروسانِ چمن .

دلنشین و دلرباتر : مادر است .


بی ریا و صادق و سنگ ِصبور .

گوهری در ملکِ باور : مادر است .


آنکه دارد , لوحِ تقدیر از خدا .

هم ز حیدر هم پیمبر : مادر است .


آنکه دارد شافعی چون فاطمه .

در کنارِ حوضِ کوثر : مادر است .


آنکه در هجرانِ فرزندانِ خویش .

چشمِ دل را دوخته بر در : مادر است .


آنکه گِرد شمعِ دل , پروانه وار .

بگذرد از بال و از پر : مادر است .


* آنکه در شادیِِّ دلبندانِ خود .

گم شود پاهایش از سر : مادر است .


آنکه خاکِ پا و گَردِ راه اوست .

زیورِ دیهیم و افسر : مادر است .


آنکه از دنیا و دین , تا ملکِ عشق .

جمله را کرده مسخّر : مادر است .


** آنکه شد در زیرِ پایِ خسته اش .

** جنّت و مینو مقرّر : مادر است .


آنکه از داغِ عزیزی , بی امان .

تا دمِ مرگ است مضطر : مادر است .


ای دلا : در هجرتِ هر مادری .

ناله یِ فرزند : مادر مادر است .


** تا ابد در این نهیبِ حادثه .

همدمِ گل هایِ پر پر : مادر است .


ای زمین : بنگر که این مهمانِ تو .

لؤلؤ و مرجان و گوهر : مادر است .


* کعبه یِ مقصودِ اربابِ سخن .

زینتِ هر کِلک و دفتر : مادر است .


** در گلستانِ دلارایِ اِرم .

خوشتر از یاسِ معطّر : مادر است .


بی گمان شیرازه یِ عشق , ای عظیم .

از ازل تا روزِ محشر : مادر است .

========================
شاعر= عبدالعظیم عربی از خوزستان .