بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
هر که از آن خورَد، از بهشت بیرون
شود!
آدم اگر عدم شود، به حیات دست یافته است. این عدم، نابود شدن نیست، بی من شدن است. و بی من نمی شوی مگر آنکه بی ذهن شده باشی. زیرا ذهن، سازنده من است.و بی ذهنی را تنها درمراقبه ای اصیل در خواهی یافت که بارها از آن سخن گفته ایم.
حال دقت کن! آدمی که بخواهد من باشد، یعنی در ذهن باشد، بیدرنگ از حوزه امن الهی هبوط می کند و به خودش واگذار می شود.
امن الهی هبوط به معنای پایین آمدن از مرتبه امن الهی به زمین است. این مفهوم به هبوط آدم و حوا از بهشت به زمین، پس از نافرمانی از امر خداوند و خوردن از درخت ممنوعه، اشاره دارد. هبوط در اینجا به معنای از دست دادن مقام و مرتبه والای قرب الهی و ورود به عالم مادی و دنیوی است.
هبوط در قرآن: در قرآن، هبوط آدم و حوا ازبهشت به زمین به عنوان نتیجه نافرمانی از دستور خداوند و فریب شیطان مطرح شده است.
هبوط در دیدگاه اسلامی:این هبوط به معنای تنزل از مقام معنوی و قرب الهی به عالم ماده و دنیا است. همچنین، هبوط به عنوان یک تجربه آموزنده و زمینه ساز برای تکامل و رشد انسان در طول تاریخ تلقی می‌ شود.
اما آدمی که بی من شود، یعنی ذهنش را پشت سر گذارد، دوباره عروج کرده، به بهشت امن الهی خویش وارد می گردد. آدم با من، یعنی همان آدم با ذهن بشری، آدم گناهکار است. آدم بی من، یعنی آدم بی ذهن بشری، همان است که توبه اش پذیرفته شده و حق بازگشت دارد. اینان یک آدم در دو کیفیت اند. یکی ثقیل و یکی لطیف. از این منظر، میوه ممنوعه، همان ذهن بوده است. هر که از آن خورَد، ازبهشت بیرون شود. زیرا مابین ذهن بشری با بهشت الهی، سنخیتی نیست. پس باید خود کار کند، خود طرح زند، وخود مایحتاجش را بر طرف نماید.