سفیر کبیر Grand Ambassador
پارت ۱۱۸
او از جایش بلند شد و همزمان مهراد و پدربزرگ هم بلند شدند او ادامه داد :
- اگر می خواستم از دوئل طفره برو ، خیلی راحت می تونستم آرزوی گریفیندور رو نادیده بگیرم اما حالا خودم می‌خوام با یکی از شاگردانم دوئل کنم این عیبی داره
حرف های او ذهن من را به خودش مشغول کرده بود به یاد حرف های دیشب پدربزرگ با مرلین افتادم او گفته بود که خشایار استادش بوده اما نمی دانستم که چطور چنین چیزی امکان داشت .
با اینکه سردرد داشتم به روی خودم نیاوردم درحالیکه عصایم را برای حفظ تعادلم برداشته بودم ، پشت سر دیگران بیرون رفتم ، هیچ دوست نداشتم به خاطر ضعفم این دوئل را که اولین دوئل عمرم بود که می دیدم را از دست بدهم ،
پدربزرگ که در کنارم حرکت می کرد ، گفت:
- حالت خوبه ؟
من که سعی داشتم سرم را تکان ندهم ، گفتم :
- معلومه که خوبم ،
در مقابلم همان دریاچه ابی قرار داشت. اما به نظر می‌رسید که این مکان با مکانی که زالوها به ما حمله کرده بودند ، فرق می کرد آب زلال و شفاف دریاچه به حدی من را شگفت زده کرده بود که برای دیدن آن از نزدیک لحظه شماری می کردم .
زمانیکه از کنار آن عبور می کردم ، ماهی های بزرگ و کوچکی را در میان آن می دیدم ، اما در میان ماهی ها توده های شفافی قرار داشتند که به سختی قادر به دیدنشان بودم ، ظاهر فریبنده دریاچه همین بود ، حال منظور مرلین و سامارون را درک می کردم ، لحظه ای وسوسه شدم تا پاهایم را داخل آب که به نظر خیلی خنک هم می رسید بکنم ، بالای سرمان خورشیدی بسیار بزرگ قرار داشت ، با آنکه خورشید در اوج آسمان قرار داشت اما هیچ گرمایی را از سوی آن احساس نمی کردم ، گویی که گرما را از نور خورشید گرفته بودند ، به نظر می‌رسید این دنیا چیزی جز مرگ و نیستی برای موجودات زنده و حتی خورشید نداشت ،
زمین اطراف از هرگونه حیاتی خالی بود و اثری از سبزی که نشانه ای بر وجود حیات باشد ، نمی دیدم ، تنها همان ماهی های درون دریاچه ، با اینکه زمین های زیادی اطراف دریاچه وجود داشت ، اما آنها طوری ترک خورده بودند که گویی سالیان دراز بی آب مانده بودند .
در کنار دریاچه جایگاهی در میان زمین و هوا قرار داشت . ملکه ها به همراه دیگر سفیران در پایین آن منتظر ما بودند ، جایگاهی که می دیدم ، ظاهری غیر عادی و ترسناک داشت ، جایگاهی که روی همان درختانی که به انت های شیطانی معروف بودند ، ساخته شده بود . نمی دانستم چطور یکی از این درختان خشکیده به من حمله کرده بود ، هنوز هم می‌توانستم صورت انسانی آنها را ببینم که تنها رنج و بدبختی را برایم تداعی می کردند چهار درخت به مثابه پایه های جایگاه در زیر آن قرار گرفته بودند ، زمانیکه به گروهی که انتظار ما را می‌کشیدند رسیدیم همه آنها در مقابل خشایار تعظیم کردند ، حتی سفیرانی که آنجا قرار داشتند ، جناب خشایار گفت:
- خب ، با حضور ملکه ها ، ما می تونیم دیگه شروع کنیم ، اما قبلش باید بگم که تغییراتی صورت گرفته ، قرار شده که من پشتیبان نداشته باشم ولی به دلیل اینکه کاهن اعظم آرزویی کردند ، من ایشون رو به دوئل دعوت کردم
سپس مکثی کرد و ادامه داد :
- اما هنوز جوابم رو نگرفتم جناب کاهن ، آیا دعوت من به دوئل رو قبول می کنید ؟
این سخن به همان اندازه که سبب غافلگیری مهراد و سامارون شده بود روی دیگران هم همان تاثیر را گذاشت آنها با ناباوری به خشایار نگاه می کردند ، می توانستم ببینم که پدربزرگم دو دل بود ، شاید هنوز تصمیم نگرفته بود ، من با تمام وجود دوست داشتم ، پدربزرگم را در حال دوئل ببینم ، برای همین هم گفتم :
- پدربزرگ قبول کنید .
او به سمت من برگشت و چهره اش با این حرفم تغییر کرد ، مدتی سکوت کرد و بعد گفت :
- باشه ، اما تحت شرایطی
یکی از سفیران با ناراحتی گفت:
- اما شما در شرایطی نیستید ...
با بالا آمدن دست خشایار او ساکت شد ، خشایار با همان لبخند همیشگی گفت:
- بذارید شرایتش رو بشنوم
او از جایش بلند شد و همزمان مهراد و پدربزرگ هم بلند شدند او ادامه داد :
- اگر می خواستم از دوئل طفره برو ، خیلی راحت می تونستم آرزوی گریفیندور رو نادیده بگیرم اما حالا خودم می‌خوام با یکی از شاگردانم دوئل کنم این عیبی داره
حرف های او ذهن من را به خودش مشغول کرده بود به یاد حرف های دیشب پدربزرگ با مرلین افتادم او گفته بود که خشایار استادش بوده اما نمی دانستم که چطور چنین چیزی امکان داشت .
با اینکه سردرد داشتم به روی خودم نیاوردم درحالیکه عصایم را برای حفظ تعادلم برداشته بودم ، پشت سر دیگران بیرون رفتم ، هیچ دوست نداشتم به خاطر ضعفم این دوئل را که اولین دوئل عمرم بود که می دیدم را از دست بدهم ،
پدربزرگ که در کنارم حرکت می کرد ، گفت:
- حالت خوبه ؟
من که سعی داشتم سرم را تکان ندهم ، گفتم :
- معلومه که خوبم ،
در مقابلم همان دریاچه ابی قرار داشت. اما به نظر می‌رسید که این مکان با مکانی که زالوها به ما حمله کرده بودند ، فرق می کرد آب زلال و شفاف دریاچه به حدی من را شگفت زده کرده بود که برای دیدن آن از نزدیک لحظه شماری می کردم .
زمانیکه از کنار آن عبور می کردم ، ماهی های بزرگ و کوچکی را در میان آن می دیدم ، اما در میان ماهی ها توده های شفافی قرار داشتند که به سختی قادر به دیدنشان بودم ، ظاهر فریبنده دریاچه همین بود ، حال منظور مرلین و سامارون را درک می کردم ، لحظه ای وسوسه شدم تا پاهایم را داخل آب که به نظر خیلی خنک هم می رسید بکنم ، بالای سرمان خورشیدی بسیار بزرگ قرار داشت ، با آنکه خورشید در اوج آسمان قرار داشت اما هیچ گرمایی را از سوی آن احساس نمی کردم ، گویی که گرما را از نور خورشید گرفته بودند ، به نظر می‌رسید این دنیا چیزی جز مرگ و نیستی برای موجودات زنده و حتی خورشید نداشت ،
زمین اطراف از هرگونه حیاتی خالی بود و اثری از سبزی که نشانه ای بر وجود حیات باشد ، نمی دیدم ، تنها همان ماهی های درون دریاچه ، با اینکه زمین های زیادی اطراف دریاچه وجود داشت ، اما آنها طوری ترک خورده بودند که گویی سالیان دراز بی آب مانده بودند .
در کنار دریاچه جایگاهی در میان زمین و هوا قرار داشت . ملکه ها به همراه دیگر سفیران در پایین آن منتظر ما بودند ، جایگاهی که می دیدم ، ظاهری غیر عادی و ترسناک داشت ، جایگاهی که روی همان درختانی که به انت های شیطانی معروف بودند ، ساخته شده بود . نمی دانستم چطور یکی از این درختان خشکیده به من حمله کرده بود ، هنوز هم می‌توانستم صورت انسانی آنها را ببینم که تنها رنج و بدبختی را برایم تداعی می کردند چهار درخت به مثابه پایه های جایگاه در زیر آن قرار گرفته بودند ، زمانیکه به گروهی که انتظار ما را می‌کشیدند رسیدیم همه آنها در مقابل خشایار تعظیم کردند ، حتی سفیرانی که آنجا قرار داشتند ، جناب خشایار گفت:
- خب ، با حضور ملکه ها ، ما می تونیم دیگه شروع کنیم ، اما قبلش باید بگم که تغییراتی صورت گرفته ، قرار شده که من پشتیبان نداشته باشم ولی به دلیل اینکه کاهن اعظم آرزویی کردند ، من ایشون رو به دوئل دعوت کردم
سپس مکثی کرد و ادامه داد :
- اما هنوز جوابم رو نگرفتم جناب کاهن ، آیا دعوت من به دوئل رو قبول می کنید ؟
این سخن به همان اندازه که سبب غافلگیری مهراد و سامارون شده بود روی دیگران هم همان تاثیر را گذاشت آنها با ناباوری به خشایار نگاه می کردند ، می توانستم ببینم که پدربزرگم دو دل بود ، شاید هنوز تصمیم نگرفته بود ، من با تمام وجود دوست داشتم ، پدربزرگم را در حال دوئل ببینم ، برای همین هم گفتم :
- پدربزرگ قبول کنید .
او به سمت من برگشت و چهره اش با این حرفم تغییر کرد ، مدتی سکوت کرد و بعد گفت :
- باشه ، اما تحت شرایطی
یکی از سفیران با ناراحتی گفت:
- اما شما در شرایطی نیستید ...
با بالا آمدن دست خشایار او ساکت شد ، خشایار با همان لبخند همیشگی گفت:
- بذارید شرایتش رو بشنوم
- ۳.۰k
- ۰۲ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
