بــــا ریاضـــی اندکـــی، گاهـی قرابت میکنی

بــــا ریاضـــی اندکـــی، گاهـی قرابت میکنی
بـــا ریاضی گــاه گاهی هـــم رفاقت میکنـــی

تابعت گاهـــی بـــه سمت صفـــر مایل میشود
دختـــری هستی که بـــا مردان نجابت میکنی

ابــروانت تابـــع پیوستــــه و مشتــق پذیـــــر
بـــا دو ابرویت ز چشمـانـت حفاظت میکنـــی

خــال لب هایت همـان یک نقطه بحرانی است
با همـــان یک خـــال تابـــع را روایت میکنـی

مثل سهمـــی! تــا در آغوشت بگیرم رفته ای
تــا مماســـم می شــوی میــــل نهایت میکنـی

مشتــق لب هــای مـن بـــر مشتق لب های تو
نقطــه عطفــی می شود بانو! کرامت میکنی؟

اســــم لب آمد حواســم پرت شـد؛ آشفتــــه ام
داشتـــم می گفتمـت بانـــو!... عنایت میکنــی؟

من همان معلوم عاشق بین این صورت سؤال
تـــو همـــان مجهـول لا ینحــل، برائت میکنـی

مـن مجانب می شـوم گاهی بــه سمتم میل کن
حــد شرعی را فقـط بـــا مــن رعایت میکنــی

حـــد مبهــم می شوم بــا بوســـه ای رفعم نما
رفـع ابهامــــم کنـــی مـــا را کفایت میکنـــــی

#سجاد_شیرازیان