نجوای سایه ها
🩸 فصل سوم – «آینهای که جیغ میزنه»
«هیچچیز ترسناکتر از این نیست که توی یه اتاق باشی، تنها...
اما صدای کسی دیگه رو از توی مغزت بشنوی که میگه:
"من اینجام. تو رو میبینم. و میدونم از چی میترسی."
اون هنوز نمیدونست مُرده.
هنوز نفس میکشید... ولی مغزش، دیگه خودش نبود.»
من باش بازی کردم.
نه با طناب یا چاقو…
با نور، با صدا، با خاطرات.
یه جعبه ساختم، شیشهای. شفاف.
اون تو بود.
چهار طرفش آینه. بالا و پایین آینه.
فقط خودشو میدید... اما من، پشت آینه بودم.
و هر چند دقیقه یهبار، صدای یه دختر پخش میشد.
همون دختری که اون نابودش کرد.
"چرا منو نشون دادی؟ مگه نگفتی دوستم داری؟"
صدا پخش میشد. و اون، جیغ میزد.
مشت میکوبید به دیوارای آینهای.
اما صدای خودشو نمیشنید.
فقط صدای اون دخترو… و صدای من.
«تو نمیمیری تا وقتی که بفهمی چیو کشتی.»
بعد، برق رفت.
آینهها تبدیل شدن به تاریکی خالص.
ولی صدای پاشیدن خون، جیغ دختر، و صدای خندهی من هنوز پخش میشد.
ضربان قلبش داشت میترکید.
میخواستم که خودش با ذهن خودش، خودشو بکشه.
و اینکارو کرد.
وقتی در رو باز کردم، نه جسم، که یه جنازهی پوسیدهی ترس جلوم بود.
چشماش هنوز باز بودن.
ولی دیگه ندیده بود.
فقط خودش بود... و گناهش.
---
🕯️ مونولوگ پایانی:
«قاتل بودن آسونه.
ولی قاتلی که ذهن قربانیش رو تبدیل به یه شکنجهگاه کنه…
اون یه چیز دیگهست.
اون خود خداست… وقتی که با نور آتیش میزنه.
من خدا نیستم، اما بهش نزدیکم.
من فقط آینهام.
و قربانیها، خودشونو توی من میبینن...
قبل از اینکه بمیرن.»
---
📖 پرونده سوم:
قربانی: س.ک.
سن: ۳۱ سال
گناه: فریب، سوءاستفاده، شستوشوی مغزی
مرگ: فروپاشی روانی
آخرین جمله: "صدای اون هنوز توی سرمه… قطعش کن... خواهش میکنم."
«هیچچیز ترسناکتر از این نیست که توی یه اتاق باشی، تنها...
اما صدای کسی دیگه رو از توی مغزت بشنوی که میگه:
"من اینجام. تو رو میبینم. و میدونم از چی میترسی."
اون هنوز نمیدونست مُرده.
هنوز نفس میکشید... ولی مغزش، دیگه خودش نبود.»
من باش بازی کردم.
نه با طناب یا چاقو…
با نور، با صدا، با خاطرات.
یه جعبه ساختم، شیشهای. شفاف.
اون تو بود.
چهار طرفش آینه. بالا و پایین آینه.
فقط خودشو میدید... اما من، پشت آینه بودم.
و هر چند دقیقه یهبار، صدای یه دختر پخش میشد.
همون دختری که اون نابودش کرد.
"چرا منو نشون دادی؟ مگه نگفتی دوستم داری؟"
صدا پخش میشد. و اون، جیغ میزد.
مشت میکوبید به دیوارای آینهای.
اما صدای خودشو نمیشنید.
فقط صدای اون دخترو… و صدای من.
«تو نمیمیری تا وقتی که بفهمی چیو کشتی.»
بعد، برق رفت.
آینهها تبدیل شدن به تاریکی خالص.
ولی صدای پاشیدن خون، جیغ دختر، و صدای خندهی من هنوز پخش میشد.
ضربان قلبش داشت میترکید.
میخواستم که خودش با ذهن خودش، خودشو بکشه.
و اینکارو کرد.
وقتی در رو باز کردم، نه جسم، که یه جنازهی پوسیدهی ترس جلوم بود.
چشماش هنوز باز بودن.
ولی دیگه ندیده بود.
فقط خودش بود... و گناهش.
---
🕯️ مونولوگ پایانی:
«قاتل بودن آسونه.
ولی قاتلی که ذهن قربانیش رو تبدیل به یه شکنجهگاه کنه…
اون یه چیز دیگهست.
اون خود خداست… وقتی که با نور آتیش میزنه.
من خدا نیستم، اما بهش نزدیکم.
من فقط آینهام.
و قربانیها، خودشونو توی من میبینن...
قبل از اینکه بمیرن.»
---
📖 پرونده سوم:
قربانی: س.ک.
سن: ۳۱ سال
گناه: فریب، سوءاستفاده، شستوشوی مغزی
مرگ: فروپاشی روانی
آخرین جمله: "صدای اون هنوز توی سرمه… قطعش کن... خواهش میکنم."
- ۲.۳k
- ۲۷ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط