پارت 20
ویو تهیونگ
سالن عمارت ساکت شده بود.
همه رفته بودن، فقط من، ا/ت و جونگکوک مونده بودیم.
نگاه ا/ت هنوز پر از سؤال بود...
سؤالاتی که سالها از جواب دادن بهشون فرار کرده بودم.
تهیونگ: پنج سال پیش...
صدایم آرام بود.
ا/ت روی مبل نشست و منتظر موند.
ا/ت: پنج سال پیش چی شد؟
چند لحظه چشمهام رو بستم.
تهیونگ: پنج سال پیش، قبل از اینکه تو منو بشناسی... خانوادهات وارد یه ماجرایی شدن که نباید میشد.
ا/ت با تعجب گفت:
ا/ت: خانواده من؟!
جونگکوک آهی کشید.
جونگکوک: اون موقع هیچکس فکر نمیکرد این اتفاقها دوباره برگرده.
به جونگکوک نگاه کردم.
تهیونگ: من و جونگکوک دنبال کسی بودیم که به خانوادههامون خیانت کرده بود.
اما چیزی که پیدا کردیم... تو بودی.
چشمهای ا/ت گرد شد.
ا/ت: من؟ چرا من؟
سکوت کردم.
تهیونگ: چون تو تنها کسی بودی که اونها بهش اعتماد داشتن.
ا/ت آرام گفت:
ا/ت: من هیچی نمیدونستم...
تهیونگ: میدونم.
آرومتر ادامه دادم.
تهیونگ: برای همین تصمیم گرفتم ازت محافظت کنم.
ا/ت: ولی چرا هیچوقت بهم نگفتی؟
نگاهش کردم.
تهیونگ: چون هرچی بیشتر بهت نزدیک میشدم... بیشتر میترسیدم.
ا/ت: از چی؟
چند ثانیه سکوت کردم.
تهیونگ: از اینکه اگه حقیقت رو بفهمی... ازم متنفر بشی.
ویو ا/ت
قلبم سنگین شده بود.
تمام این مدت فکر میکردم تهیونگ فقط یه آدم سرد و خطرناکه...
اما حالا میدیدم پشت اون همه خشم، یه راز بزرگ پنهان کرده.
ا/ت: یعنی اولین بار که منو دیدی...
تهیونگ نگاهش رو پایین انداخت.
تهیونگ: آره...
ا/ت: اتفاقی نبود؟
تهیونگ چیزی نگفت.
و همین سکوتش کافی بود.
اشک توی چشمهام جمع شد.
ا/ت: پس تمام این مدت...
تهیونگ سریع گفت:
تهیونگ: نه! احساساتی که بهت پیدا کردم واقعی بود.
بهش نگاه کردم.
تهیونگ: شاید شروعش با یه راز بود... اما چیزی که الان بین ماست، دروغ نیست.
همون لحظه صدای پیام گوشی جونگکوک بلند شد.
جونگکوک گوشی رو نگاه کرد و رنگ صورتش تغییر کرد.
تهیونگ: چی شده؟
جونگکوک آرام گفت:
جونگکوک: هان تنها نبوده...
تهیونگ اخم کرد.
جونگکوک گوشی رو سمتش گرفت.
روی صفحه فقط یک جمله بود:
«بازی تازه شروع شده، رئیس... و این بار هدف اصلی ا/ت است.»
چشمهای تهیونگ پر از خشم شد.
تهیونگ: هیچکس حق نداره بهش نزدیک بشه...
ویو ا/ت
برای اولین بار فهمیدم...
راز گذشته فقط یه راز نبود.
یه جنگ بود...
و من وسطش قرار گرفته بودم.
ادامه دارد....
سالن عمارت ساکت شده بود.
همه رفته بودن، فقط من، ا/ت و جونگکوک مونده بودیم.
نگاه ا/ت هنوز پر از سؤال بود...
سؤالاتی که سالها از جواب دادن بهشون فرار کرده بودم.
تهیونگ: پنج سال پیش...
صدایم آرام بود.
ا/ت روی مبل نشست و منتظر موند.
ا/ت: پنج سال پیش چی شد؟
چند لحظه چشمهام رو بستم.
تهیونگ: پنج سال پیش، قبل از اینکه تو منو بشناسی... خانوادهات وارد یه ماجرایی شدن که نباید میشد.
ا/ت با تعجب گفت:
ا/ت: خانواده من؟!
جونگکوک آهی کشید.
جونگکوک: اون موقع هیچکس فکر نمیکرد این اتفاقها دوباره برگرده.
به جونگکوک نگاه کردم.
تهیونگ: من و جونگکوک دنبال کسی بودیم که به خانوادههامون خیانت کرده بود.
اما چیزی که پیدا کردیم... تو بودی.
چشمهای ا/ت گرد شد.
ا/ت: من؟ چرا من؟
سکوت کردم.
تهیونگ: چون تو تنها کسی بودی که اونها بهش اعتماد داشتن.
ا/ت آرام گفت:
ا/ت: من هیچی نمیدونستم...
تهیونگ: میدونم.
آرومتر ادامه دادم.
تهیونگ: برای همین تصمیم گرفتم ازت محافظت کنم.
ا/ت: ولی چرا هیچوقت بهم نگفتی؟
نگاهش کردم.
تهیونگ: چون هرچی بیشتر بهت نزدیک میشدم... بیشتر میترسیدم.
ا/ت: از چی؟
چند ثانیه سکوت کردم.
تهیونگ: از اینکه اگه حقیقت رو بفهمی... ازم متنفر بشی.
ویو ا/ت
قلبم سنگین شده بود.
تمام این مدت فکر میکردم تهیونگ فقط یه آدم سرد و خطرناکه...
اما حالا میدیدم پشت اون همه خشم، یه راز بزرگ پنهان کرده.
ا/ت: یعنی اولین بار که منو دیدی...
تهیونگ نگاهش رو پایین انداخت.
تهیونگ: آره...
ا/ت: اتفاقی نبود؟
تهیونگ چیزی نگفت.
و همین سکوتش کافی بود.
اشک توی چشمهام جمع شد.
ا/ت: پس تمام این مدت...
تهیونگ سریع گفت:
تهیونگ: نه! احساساتی که بهت پیدا کردم واقعی بود.
بهش نگاه کردم.
تهیونگ: شاید شروعش با یه راز بود... اما چیزی که الان بین ماست، دروغ نیست.
همون لحظه صدای پیام گوشی جونگکوک بلند شد.
جونگکوک گوشی رو نگاه کرد و رنگ صورتش تغییر کرد.
تهیونگ: چی شده؟
جونگکوک آرام گفت:
جونگکوک: هان تنها نبوده...
تهیونگ اخم کرد.
جونگکوک گوشی رو سمتش گرفت.
روی صفحه فقط یک جمله بود:
«بازی تازه شروع شده، رئیس... و این بار هدف اصلی ا/ت است.»
چشمهای تهیونگ پر از خشم شد.
تهیونگ: هیچکس حق نداره بهش نزدیک بشه...
ویو ا/ت
برای اولین بار فهمیدم...
راز گذشته فقط یه راز نبود.
یه جنگ بود...
و من وسطش قرار گرفته بودم.
ادامه دارد....
- ۹۸.۷k
- ۱۰ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط