ساده لوحی محض است که فکر کنیم آدم‌ها به ما نزدیک می‌‌شوند

ساده لوحی محض است که فکر کنیم آدم‌ها به ما نزدیک می‌‌شوند تا ما را بهتر بشناسند. نیمی را باید گذاشت به حساب کنجکاوی شان. خوب طبیعی ‌ست، دوست دارند بفهمند چقدر شباهت داریم به تصویری که آنها از ما برای خودشان ساخته اند.

نیمِ دیگرش مربوط می‌‌شود به هراس‌های ما . آنقدر از کودکی بکن نکن‌های بی‌ دلیل و بیجا شنیده ایم و آنقدر ما را با خودمان بیگانه بار آورده اند که در بزرگسالی‌ قادر نیستیم واقعیت خود را، همانی که هستیم را، صادقانه، و از صمیمِ قلب ، به دیگران نشان دهیم . شده ایم تمثالِ مجسمِ خشکسالی در یک سرزمینِ ممنوعه . آنقدر کوچه پس کوچه‌های تنگ و تاریک داریم که هم خودمان گم می‌شویم هم دیگران. ... چنان درگیرِ حفظِ اغراق آمیزِ ظواهر شده ایم که هیچ کس از خودش نمی‌پرسد این خود آزاری بی‌ انتهای جنون آمیز تا به کی‌ ؟ این ترسِ کشنده ی " از دست دادن‌های مکرّر" تا به کی‌ ؟؟