قربون مست نگاهت

قربون مست نگاهت
قربون چشمای ماهت
قربون گرمی دستات
صدای اروم پاهات
چرا بارونو ندیدی
رفتن جونو ندیدی
خستگی هامو ندیدی
چرا اشکامو ندیدی
مگه این دنیا چقدر بود؟
بدیاش چندتا سبد بود
تو که تنهام نمیزاشتی
توی غمهام نمیزاشتی
گفتی با دو تا ستاره
میشه اسمون بباره
منم و گریه ی بارون
غربت خیس خیابون
توی باغچه ی نگاهم
پره گریه پره اهم
کاشکی بودی و میدیدی
همه ی گلاشو چیدی
تموم روزای هفته
که پر غم شده رفته
من و گلدونت میشینیم
فقط عکساتو میبینیم
روز پنج شنبه دوباره
وعده ی دیدن یاره
روی سنگ سردی از غم
میریزه اشکای خستم
تا که قاصدک دوباره
خبری ازت بیاره
بایه دسته گل ارزون
پیشتم من زیر بارون