بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
دقت بفرمایید که برخی گمان می‌کنند که عصمت مانع از اختیار می‌ شود.
بله اگر کسی امکان و اختیار گناه را نداشته باشد و گناهی نکند، هنر چندانی نکرده است. مانند کوری که نگاه به نامحرم ننموده و یا کری که هیچ غیبتی نشنیده است. بلکه عصمت به هیچ وجه مانع از اختیار و امکان گناه نمی‌شود.
نکته‌ دوم آن که عصمت ازگناه را همگان دارند ومخصوص اهل عصمت (ع) نمیباشد،چرا که خداوند متعال امر نموده است که معصیت نکنید.
لابد می‌شود که انسان معصیت نکند که چنین امری نموده است.چرا که خداوند متعال و حکیم به کاری که قدرت و امکان آن را به انسان نداده است، امر نمی‌کند. چنان چه فرمود: لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ ما آتاها- خدا هيچ كس را تكليف نمى‏كند مگر به مقدار قدرتى كه به او داده‏ است.(سوره طلاق بخشی از آیه 7)
مگر ما چون عصمت نداریم، مجبور به گناه هستیم؟ اگر مجبور باشیم، یعنی اختیاری در انجام نداشته باشیم که دیگر باز خواست و سؤال و جواب و پاداش و عقاب معنایی ندارد.لذا اگر به هر علتی مجبور به انجام فعلی شویم،آن فعل گناه نیست. اگر چه در فهرست معاصی قرار گرفته باشد.
آیا اگر دست و پای کسی را بستند و مسکرات به حلقش ریختند، او شرب خمر و معصیت کرده است؟
در یک جمله: وقتی به یک فعل اطلاق معصیت می‌شود که با اراده، میل و اختیار صورت پذیرد. لذا امکان پرهیز از معصیت برای همگان میسر است و اگر این پرهیز ممکن نباشد، دیگر معصیت نیست.
لذا افراد بسیاری هستند که عصمت از گناه دارند این افراد نه فقط مؤمنین و متقین، بلکه کودکان و دیوانگان را هم شامل می‌گردد. مگر آنها گناه ‌می‌کنند؟! خیر.
پس عصمت صرف گناه نکردن نیست و گناه نکردن یا عصمت از گناه نیز برای همگان میسر است. بلکه آن عصمتی که مخصوص انبیاء و اوصیای الهی است و هیچ کس دارای آن نیست، به علم - دانش و بینش آنان بر می‌گردد.
حال ممکن است کسی بگوید: ما هم اگر آن دانش و بینش را داشتیم، چنین و چنان می‌ کردیم.
پاسخ این است که مگر به حد همین دانش و بینشی که داری عمل کردی؟!(ادامه دارد...)