مرتضی جان

مرتضی جان
دلم گرفته قدر عصر یه روز پاییزی
که خبر فوتت رو شنیدم
صدات ستایش بر انگیزه عزیزم
و اسمت رو تکراره
مرتضی جان
نگرانت هستم
الآن تو سرمای سردخونه
تنهایی چه میکنی؟
بغض راه گلومو بسته
ازم میبرسن مگه باهاش چه نسبتی داری که همچین گریه میکنی
این بغض نمیذاره جواب بدم که عاشقیمو از آهنگای تو یاد گرفتم
وقتی جات معین شد
یه روزی به گوشت میرسه بعد تو چی اومد به سرم
برای دل کندن ازت ندیدی نصفه جون شدم
بخدا بدون تو سخته
روزای سخت در انتظارمه
نفس میخوام،کم میارم نفس از بغض و اشک
تحمل نداره دلی که تو تنها خداشی
خدای احساس کم دارمت
دلتنگتم،چشمه ی اشکم خشک نمیشه
چطور دلت اومد بری مرتضی؟
به یه دروغ دوس داشتنی نیازمندم
چقد سخته که این جاده ای که تو رفتی یک طرفه ست....
یکی هست...
دیگه نیست...
این پست خاص مرتضی نوشتم
روحت شاد
و یادت ماندگار;-)