تا که بودیم نبودیم کسی , کشت مارا غم بی کسی...

تا که بودیم نبودیم کسی , کشت مارا غم بی کسی...
تا که رفتیم همه یار شدند,خفته ایم و همه بیدار شدند...
قدر آیینه بدانیم چو هست, نه در آن وقت که اقبال شکست...