دارم سخنی با تو گفتن نتوانم

دارم سخنی با تو گفتن نتوانم
وین درد نهان سوز نهفتن نتوانم

تو گرم سخن گفتن واز جام نگاهت
من مست چنانم که شنفتن نتوانم

شادم به خیال تو چو مهتاب شبانگاه
گر دامن وصل تو گرفتن نتوانم

دور از تو من سوخته در دامن شبها
چون شمع سحر یک مژه خفتن نتوانم

فریاد زبی مهریت ای گل که در این باغ
چون غنچه پاییز شکفتن نتوانم

ای چشم سخن گوی تو بشنو ز نگاهم
دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم