بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
یادداشت قسمت اول :
تأکید امام امّت، حضرت آیت الله سید مجتبی خامنه‌ای، در پیام‌ها به شُکر و به ویژه شُکر عملی، ضرورت توجه به این مهم را مضاعف می‌ گرداند؛ اما ابتدا به چند فراز از فرمایشات ایشان دربارۀ شُکر اشاره می‌ نماییم: در حال حاضر در اثر وحدت عجیبی که بین شما هموطنان باهمه تفاوت خاستگاه‌ های مذهبی، فکری، فرهنگی و سیاسی ایجاد شده، در دشمن شکستگی بوجود آمده است. این را باید نعمتی خاص از ناحیه حضرت حق جلّ‌ و علا دانست و بسیار بر آن با زبان و در دل و هم در مقام عمل، شکر بجا آورد. یکی از قواعد تخلف‌ ناپذیر این است که هرگاه نعمتی مورد شکر قرار گیرد، به تناسب مقدار شُکر، ریشه‌اش استوار تر شده یا ارتقاء می‌یابد و عنایات بیشتری روانه فرد شاکر می‌گردد. (پیام نوروزی)
امروز طلیعه‌ برآمدن جمهوری اسلامی به‌عنوان یک قدرت بزرگ و قرار گرفتن استکبار در سراشیبی ضعف، مقابل چشم همگان آشکار شده است... - این نعمت هم مانند هر نعمت دیگری باید مورد شُکر قرار گیرد تا بقا و رشد داشته باشد که - لَئن شَکَرتُم لَأزیدَنَّکُم. شُکر عملی این نعمت، تلاش بی‌وقفه برای رسیدن به ایران قوی است.(1405/01/30)
ایران اسلامی با شُکر عملی نعمت اِعمال مدیریت بر تنگه هرمز، منطقه‌ خلیج فارس را ایمن خواهد کرد و بساط سوء استفاده‌های دشمن متخاصم را از این آبراه برخواهد چید.(1405/02/10)
خدا را شکر می‌کنم که بحمدالله این ملّت مؤمن را در این حد از توانایی‌ها و امکانات معنوی و مادّی قرار داده.(1405/03/28)
شکور، خداوند متعال است : خداوند سبحان، اسما -صفات خود را در وجود انسان نهادینه نموده و رشد، کمال و قُرب انسان به خودش را مرهون تجلی و شکوفایی این اسم‌ها در او نموده است.
خداوند منّان، نه تنها شاکر، بلکه شکور - بسیار شاکر می‌باشد؛ یعنی نه تنها اجر کسی را ضایع نمی‌گرداند، بلکه در مقام شُکر، پاداش بیشتر هم می‌دهد: لِيُوَفِّيَهُمْ أُجُورَهُمْ وَيَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّهُ غَفُورٌشَكُورٌ -تا خداوند اجر و پاداش ‍ كامل به آنها دهد و از فضلش بر آنها بيفزايد كه او آمرزندۀ بسیار شكرگزار است.(سوره فاطر آیه 30)
بی‌نیازی خداوند سبحان از تشکر بندگان : او به بندگانش فرمود که شما نیز شاکر باشید؛ در حالی که هیچ نیازی به تشکر بندگانش ندارد، چرا که هر چه هست مخلوق و مملوک و نیازمند به اوست و خودش غنی و حمید است؛ بلکه شکر و تجلّی اسم شاکر در بندگانش را در نظام تکوین و تشریع، وسیلۀ رشد انسان قرار داد: (ادامه دارد...)