گفتگوی اون و من

گفتگوی اون و من

اون:چرا می‌لرزی
من: معلومه از تنفره از همه‌ی اونا متنفرم
اون: چی شده
من:مگه من خواستم بدنیا بیام چرا هرچی بابا داخل دنیا می‌بینم بده من می‌خوام یتیم باشم
اون:اما حداقل یتیم نیستیم که
من: ترجیح میدم یتیم باشم الان چه فرقی با یتیم ها داریم هانننننن ، خودمون باید زخمامون و درمان اونا حتا یه دلداری کوچیک هم نمی‌دن در عوضش کلی زخم می‌زنننن خسته شدم ولی مجبورم ادامه بدم درد می‌کنه طوی قلبم انگار هر دقیقه یه رعد و برق میزنه خسته شدم چرا اصلأ به دنیا اومدیم که اونها عذاب مون بدن اونها یه مشت حیون های سادیسمی هستن که از عذاب کشیدن مون خوشحال میشن
اون:.. درسته اونها همینجورین ما فقط خودمون و داریم ما بهم دیگه کمک میکنیم من کمکت می‌کنم دیگه قلب مورد حمله رعد و برق قرار نگیره ما همدیگه رو داریم عزیزم
من:(لبخند خسته)من دیگه برم بخوابم بای