جوجهی منp8
جوجهی منp8
.
نویسنده:/
وقتی زنگ خورد، جیمین دست یوگی رو کشید و به سمت پشت دانشگاه برد تا باغچهی گل هارو بهش نشون بده...اون انقدر با ذوق اینکارو میکرد که یونگی دیگه نمیتونست درمقابلش حتی یه نهی ساده بگه...کل بچههای کلاسهم که انگار از جو سنگین کلاس خسته شده بودن، به حیات و عاشقانههاشون پناه بردن...کلاص کاملا برای دونفر خالی بود...جونگکوک کلافه و عصبی بود و از طرفی استرس داشت...اون بخاطر این مشکلاتش پیش یه پزشکِ خصوصی و حتی تراپیست رفته بود...و الان توی بد مخمصهای گیر افتاده بود چون همهی حسهای بد و رسوا کننده دقیقا توی لحظه ای بهش دست داده بود که تهیونگ کنارش بود...عوارز پیشگیری نکردن و نخوردن نسخه های دارویی تراپیست و پزشکش باعث میشد سردردِ شدید به همراه درد توی ناحیهی قلب و قفسهی سینش حس کنه...تهیونگ میخواست همراه با کیک اسفنجیش از کلاس خارج بشه اما با صدای ضعیفُ لرزانِ جونگکوک خشکش زد و سرِجاش میخکوب شد...با چشم هایی متعجب به استادی که با عجز اسمشو زده نگاه کرد و گفت:
~بله استاد؟
×میشه...میشه یکم بهم، اب بدی؟
...
تهیونگ تا الان فکر میکرد که این استاد جوان، بسیار شیطون، بیپروا، شاد هست..او فکر نمیکرد استادی که قبل از دیدنش انقدر تحقیق کرده دراین حد تحت فشار و درد باشه...خیلی سریع و با قدم های بلند خودش رو به کیفش رسوند و بطری ابش رو بیرون کشید و با سرعت به سمت جونگکوک رفت:
~بفرمایید...حالتون خوبه استاد؟میخوایید ببرمتون درمانگاه؟
×(لبخندی که کاملا تابلوعه که فیکه و زوریه*)نه ممنونم..خودش خوب میشه...الان مسکن بوخورم حالم خوب میشه
..
او دوتا مسکن(مورفین*) پرت کرد ته حلقش و روش یکم اب خورد...بطری رو سمت ته گرفت و گفت:
×فقط یکم حالم بد بود..جای نگرانی نیست..الان خودش اوکی میشه...
..
تهیونگ اما ساکت خیره بود به تنو دستای لرزون و مورفینِ توی دست جونگکوک..میدونست خبری هست..اما چیزی نپرسید و تصمیم گرفت خودش بفهمه...جونگکوک با صدایی لرزان و دردمند که بیشتر شبیه نجوای کمک بود، نالید:
ممنونم..ته..بابت اب..و کمک هات..
به نظر جونگکوک، نگرانی های ته جیلی جذاب و شیرین بودن براش...اما درد طاقت فرسای سر و قفسهی سینش این اجازه رو بهش نمیداد که بتونه تمرکز کنه..:
×میتونی به..استراحتت برسی پسر..
~هوم
..
ته رفت بیرون..اما حواسش به جونگکوک بود و اونو دید میزد..جونگکوک زیر نگاه ذوب کننده و پنهانِ تهیونگ به سمت اتاق معلمان رفت...با دردی که سعی میکرد پنهانش کنه..تمام معلما فک میکردن که جونگکوک لایق تعلیم توی این دانشگاه نبوده..
#ادامه_دارد
شبتون به زیباییِ ماه عزیزانم :))
.
نویسنده:/
وقتی زنگ خورد، جیمین دست یوگی رو کشید و به سمت پشت دانشگاه برد تا باغچهی گل هارو بهش نشون بده...اون انقدر با ذوق اینکارو میکرد که یونگی دیگه نمیتونست درمقابلش حتی یه نهی ساده بگه...کل بچههای کلاسهم که انگار از جو سنگین کلاس خسته شده بودن، به حیات و عاشقانههاشون پناه بردن...کلاص کاملا برای دونفر خالی بود...جونگکوک کلافه و عصبی بود و از طرفی استرس داشت...اون بخاطر این مشکلاتش پیش یه پزشکِ خصوصی و حتی تراپیست رفته بود...و الان توی بد مخمصهای گیر افتاده بود چون همهی حسهای بد و رسوا کننده دقیقا توی لحظه ای بهش دست داده بود که تهیونگ کنارش بود...عوارز پیشگیری نکردن و نخوردن نسخه های دارویی تراپیست و پزشکش باعث میشد سردردِ شدید به همراه درد توی ناحیهی قلب و قفسهی سینش حس کنه...تهیونگ میخواست همراه با کیک اسفنجیش از کلاس خارج بشه اما با صدای ضعیفُ لرزانِ جونگکوک خشکش زد و سرِجاش میخکوب شد...با چشم هایی متعجب به استادی که با عجز اسمشو زده نگاه کرد و گفت:
~بله استاد؟
×میشه...میشه یکم بهم، اب بدی؟
...
تهیونگ تا الان فکر میکرد که این استاد جوان، بسیار شیطون، بیپروا، شاد هست..او فکر نمیکرد استادی که قبل از دیدنش انقدر تحقیق کرده دراین حد تحت فشار و درد باشه...خیلی سریع و با قدم های بلند خودش رو به کیفش رسوند و بطری ابش رو بیرون کشید و با سرعت به سمت جونگکوک رفت:
~بفرمایید...حالتون خوبه استاد؟میخوایید ببرمتون درمانگاه؟
×(لبخندی که کاملا تابلوعه که فیکه و زوریه*)نه ممنونم..خودش خوب میشه...الان مسکن بوخورم حالم خوب میشه
..
او دوتا مسکن(مورفین*) پرت کرد ته حلقش و روش یکم اب خورد...بطری رو سمت ته گرفت و گفت:
×فقط یکم حالم بد بود..جای نگرانی نیست..الان خودش اوکی میشه...
..
تهیونگ اما ساکت خیره بود به تنو دستای لرزون و مورفینِ توی دست جونگکوک..میدونست خبری هست..اما چیزی نپرسید و تصمیم گرفت خودش بفهمه...جونگکوک با صدایی لرزان و دردمند که بیشتر شبیه نجوای کمک بود، نالید:
ممنونم..ته..بابت اب..و کمک هات..
به نظر جونگکوک، نگرانی های ته جیلی جذاب و شیرین بودن براش...اما درد طاقت فرسای سر و قفسهی سینش این اجازه رو بهش نمیداد که بتونه تمرکز کنه..:
×میتونی به..استراحتت برسی پسر..
~هوم
..
ته رفت بیرون..اما حواسش به جونگکوک بود و اونو دید میزد..جونگکوک زیر نگاه ذوب کننده و پنهانِ تهیونگ به سمت اتاق معلمان رفت...با دردی که سعی میکرد پنهانش کنه..تمام معلما فک میکردن که جونگکوک لایق تعلیم توی این دانشگاه نبوده..
#ادامه_دارد
شبتون به زیباییِ ماه عزیزانم :))
- ۱۵۴
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط