بغل کن بالشـــت را بعد از این او برنمیــــــــگردد

بغل کن بالشـــت را بعد از این او برنمیــــــــگردد
بهار ِ مملو از گلهــــای ِ شب بو برنمیــــــــــگردد
خودت دستی بکش روی ِ سرت خود را نوازش کن
سرانگشتی که می زد شـــانه بر مو برنمیـــــگردد
دلت پر میـــکشد می دانم اما چاره تنهـــایی ست
به این دریـــــاچه دیگر تا ابد قو برنمیـــــــــــگردد
گذشت آن خاطرات و آن حیــــاط و شمعدانی ها
هوای ِ عصر و تخت و چــــای ِ لیمو برنمیـــــگردد