اعتماد پارت |۱۱۴|
۱۱۴
ا/ت
–من بهت اعتماد کرده بودم
انگشت اشارمو به سمت خودم نشونه گرفتم
–من..دوست داشتم،،چطور میتونی؟
صدام میلرزید و هر کلمه رو به زحمت به زبون میاوردم
–بهت آسیبی زدم؟ کاری باهات کردم؟
نکرده بود؟؟ کرده بود،،بارها اما من همیشه گذشته بودم!
لبخنده تلخی روی لبام نقش بست
–آره
دستمو بالا آوردمو انگشتامو یکی یکی تکون دادم
–تعدادشون از انگشتای دستمم بیشتره
اخمای درهمش و چشماش..چشمایی که برای اولین بار میتونستم پشیمونی رو توشون ببینم.
–از کجا معلوم منم یه روز مثل میسو نکشی..مجبور بشی انجامش میدی،درسته؟
سکوت کرد،سکوتی که کم کم ناامیدم میکرد!
موهامو پشت گوشم دادم،،نگاهمو ازش گرفتم
–میخوام یه مدت دور از هم زندگی کنیم،،نمیتونم اینطوری تحملت کنم،،اصلا..نمیخوام ببینمت
صدای پوزخندش به گوشم خورد
–اینطوریه؟
سرمو آوردم بالا تا جوابی بهش بدم اما زمین زیره پام خالی شد
از حرکت یهوییش جیغ کشیدم
منو به راحتی روی دوشش انداخته بود!
مشتی به کمرش زدم و جیغ جیغ کنان گفتم:ولم کن،دیوونه شدی؟
دست و پا زدم،اما حتی قدماش هم نامنظم نشد.
درو با پاش هول داد
–اره دیوونم
روبهروی آسانسور وایستاد
–روانیم
ثانیهای بعد که وارد آسانسور شدیم
–حله؟
–دیوونه بزارم زمین حداقل
صدای گوش خراشم تو کابین آسانسور پیچید
–خواهش میکنم بزارم زمین
آروم پایین آوردم
قبل از اینکه بخوام فاصلهی کم بینمون رو زیاد کنم نگاه هشدار دهندش رو صورتم نشست
–فکره اصافیای به سرت نزنه
–من برنمیگردم به اون عمارت.
کتش رو درآورد و بی تفاوت روی شونه ها انداخت
–منم نگفتم میبرمت اونجا
اخم کردم
–پس کجا میریم؟
لبخنده محوی زد
–جایی که صدات به کسی نرسه.
در آسانسور باز شد و قبل از اینکه بتونم چیزی بگم به سمت جلو هدایتم کرد و گفت:راه بیوفت
–کفش ندارم..تازه زخم پاهام خوب شده
نگاهشو به پاهام داد
بی حرف خم شد و بغلم کرد
آهسته روی صندلی نشوندم
بلافاصله خواستم پیاده بشم که اسممو با اخطار صدا زد
با درموندگی لب زدم
–نمیخوام بیام..ولم کن
تو سکوت خم شد و کمربندم رو بست
–میشنوی صدامو؟ نمیخوام باهات جایی بیام
–این دیگه دست تو نیست
درو محکم به هم کوبید.
خودشم پشت فرمون جا گرفت،،دست به سینه به اطراف نگاه میکردم،به هرجا جز اون!
ا/ت
–من بهت اعتماد کرده بودم
انگشت اشارمو به سمت خودم نشونه گرفتم
–من..دوست داشتم،،چطور میتونی؟
صدام میلرزید و هر کلمه رو به زحمت به زبون میاوردم
–بهت آسیبی زدم؟ کاری باهات کردم؟
نکرده بود؟؟ کرده بود،،بارها اما من همیشه گذشته بودم!
لبخنده تلخی روی لبام نقش بست
–آره
دستمو بالا آوردمو انگشتامو یکی یکی تکون دادم
–تعدادشون از انگشتای دستمم بیشتره
اخمای درهمش و چشماش..چشمایی که برای اولین بار میتونستم پشیمونی رو توشون ببینم.
–از کجا معلوم منم یه روز مثل میسو نکشی..مجبور بشی انجامش میدی،درسته؟
سکوت کرد،سکوتی که کم کم ناامیدم میکرد!
موهامو پشت گوشم دادم،،نگاهمو ازش گرفتم
–میخوام یه مدت دور از هم زندگی کنیم،،نمیتونم اینطوری تحملت کنم،،اصلا..نمیخوام ببینمت
صدای پوزخندش به گوشم خورد
–اینطوریه؟
سرمو آوردم بالا تا جوابی بهش بدم اما زمین زیره پام خالی شد
از حرکت یهوییش جیغ کشیدم
منو به راحتی روی دوشش انداخته بود!
مشتی به کمرش زدم و جیغ جیغ کنان گفتم:ولم کن،دیوونه شدی؟
دست و پا زدم،اما حتی قدماش هم نامنظم نشد.
درو با پاش هول داد
–اره دیوونم
روبهروی آسانسور وایستاد
–روانیم
ثانیهای بعد که وارد آسانسور شدیم
–حله؟
–دیوونه بزارم زمین حداقل
صدای گوش خراشم تو کابین آسانسور پیچید
–خواهش میکنم بزارم زمین
آروم پایین آوردم
قبل از اینکه بخوام فاصلهی کم بینمون رو زیاد کنم نگاه هشدار دهندش رو صورتم نشست
–فکره اصافیای به سرت نزنه
–من برنمیگردم به اون عمارت.
کتش رو درآورد و بی تفاوت روی شونه ها انداخت
–منم نگفتم میبرمت اونجا
اخم کردم
–پس کجا میریم؟
لبخنده محوی زد
–جایی که صدات به کسی نرسه.
در آسانسور باز شد و قبل از اینکه بتونم چیزی بگم به سمت جلو هدایتم کرد و گفت:راه بیوفت
–کفش ندارم..تازه زخم پاهام خوب شده
نگاهشو به پاهام داد
بی حرف خم شد و بغلم کرد
آهسته روی صندلی نشوندم
بلافاصله خواستم پیاده بشم که اسممو با اخطار صدا زد
با درموندگی لب زدم
–نمیخوام بیام..ولم کن
تو سکوت خم شد و کمربندم رو بست
–میشنوی صدامو؟ نمیخوام باهات جایی بیام
–این دیگه دست تو نیست
درو محکم به هم کوبید.
خودشم پشت فرمون جا گرفت،،دست به سینه به اطراف نگاه میکردم،به هرجا جز اون!
- ۴.۸k
- ۰۱ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط