« بسم الله الرحمن الرحیم »

« بسم الله الرحمن الرحیم »

تا نیرو و اراده جوانی دارید می‏ توانید هواهای نفسانی، مشتهیات دنیایی و خواسته ‏های حیوانی را از خود دور سازید.
؛ لیکن هر چه سن بالا رود ریشه گناه در قلب قویتر و محکمتر می‏ گردد تا جایی که کندن آن از دل ممکن نیست.
توبه با لفظ اتوب إلی اللّه تحقق نمی‏ یابد؛ بلکه ندامت و عزم بر ترک لازم است.
با خلق خدا حسن سلوک داشته، نیکو معاشرت کنید و با نظر عطوفت و مهربانی به آنان بنگرید.
با بندگان خوب و صالح خدا نیکی کنید.
کسی که دیگر مسلمانان از دست و زبان و چشم او در امان نباشند، در حقیقت مسلمان نیست.
اهانت به بنده خدا اهانت به خداست.
کسی که دنبال هوای نفس رفت و از شیطان متابعت کرد، بتدریج به صبغه او درمی‏ آید.
اهل آخرت با هم در صلح و صفا هستند؛ قلبهایشان مملو از محبت خدا و بندگان خداست‏
محبت بندگان خدا همان ظلّ محبت خداوند است.
قرآن کریم امانت بزرگ خداست؛ علما و روحانیون امانتدار الهی هستند.
وظایف اهل علم خیلی سنگین است؛ مسئولیت علما بیش از سایر مردم می‏ باشد.
در روایت است که وقتی جان به حلقوم می رسد، برای عالم دیگر جای توبه نیست.
اگر عالمی منحرف شد، ممکن است امتی را منحرف ساخته، به عفونت بکشد.
اگر عالمی مهذّب باشد، اخلاق و آداب اسلامی را رعایت نماید، جامعه را مهذّب و هدایت می‏ کند.
در نفسی که مهذّب نشده، علم حجاب ظلمانی است.
علم نور است، ولی در دل سیاه و قلب فاسد دامنه ظلمت و سیاهی را گسترده‏ تر می ‏سازد.
علمی که انسان را به خدا نزدیک می‏ کند، در نفس دنیا طلب باعث دوری بیشتر از درگاه ذی الجلال می‏ گردد.

جهاد اکبر ص ۶۹