برده عمارت جئون

پارت ¹¹²
اون پیرمرد دوست داشتنی مثل پدرم رفتار میکرد،برای همین خیلی برام عزیز بود

نگاه مشکوک جونگکوک به طرفم چرخید و زهر خندی زد
خنده ای که واقعا ازش زهر چکه میکرد.

استاد قبل از رفتن کوله ام رو از ماشین بیرون آورد و دست جونگکوک داد
آروم شونه ام رو لمس کرد و گفت:

-فردا رو بمون خونه و خوب استراحت کن دخترم،نگران غیبتت هم نباش
به خودت فشار نیار و برو دکتر

امروز تو کلاس بیهوش شدی،حتما خیلی ضعیف شدی
پس فردا با هم کلاس داریم درمورد مقاله هم بیشتر حرف می‌زنیم.


دلم میخواست بغلش کنم و گونه اش رو ببوسم اما خودم رو کنترل کردم و فقط لبخند زدم:

-ممنون استاد،خیلی لطف کردید

بالاخره اون پیرمرد رفت و از دیدمون که خارج شد دوباره دنیام تیره و تار شد.

با فشار بازوم برگشتم به همون جهنمی که برام ساخته بود.
ناخن هاش رو توی بازوی نحیفم فرو کرد و باعث شد چشم از جاده بگیرم:

-حالا برسیم به حساب و کتاب ات خانوم

لحن حرف زدنش ترسناک بود.

نگاهش تاریک و رعب انگیز.

لرز وحشتناکی به ستون فقراتم افتاد.

اون تیله های سیاه مثل گلوله های تفنگ قلبم رو سوراخ میکرد.

نگاه جونگکوک که به یقه لباسم افتاد اونو تکونی داد و باگت های خورد شده و تیکه های غذا رو تکوند.

نیشخند تمسخر امیزی زد و گفت:

-معلومه زیادی بهت سخت میگذره عزیز دل جونگکوک

امان از کلمات زهرآگینش.

به آرومی یقه ام رو از شر خورده غذا ها خلاص کرد و گفت:

-نکنه فکر کردی اونقدر بی غیرت و اوپن مایندم که استادت برسوندت

واست غذا بخره و منم براش دست بزنم؟

به سختی لب زدم:

-جونگکوک...اون پیرمرد...

حرفم تموم نشده
دست سنگینش که روی لبام نشست حرفم رو خوردم:

-مردا حتی لحظه مرگ هم میتونن واسه یه دختر بچه شق کنن

حرفش چنان برام زور داشت که بی توجه به عواقبش دستم رو بالا بردم و محکم توی صورتش کوبیدم.

صدای سیلی توی سکوت شب پیچید و جونگکوک مثل یه حیوون وحشی خیره شد بهم:

-هر چیزی میتونی به خودم بگی ولی استاد پارک نه

تو زندگیم اگه یه مرد دیده باشم اونم همون پیرمرده