دوباره دل به صد بهانه،بنالد از غم زمانه

دوباره دل به صد بهانه،بنالد از غم زمانه
دوباره دل کُند هواے ترانه هاے عاشقانه
ترانه هاے عاشقانه

زِ داغ بےدلان چه گویم
 چه لاله ها ز نو دمیده
بیا که عطر خاطر تو به سبزه رنگِ گل کشیده
به سبز رنگِ گل کشیده

شکسته در گلوے سازم
طنین نغمه هاے آواز
بیـا که با تو پرکِشد دل
ب بےکران اوج پـرواز
 تو اے بهشت آرزو به نغمه اے به من بگو
 که آن گلِ بهاریم کو
 کجا شد آن صبوریم
اسیر غم ز دوریم قرارِ بےقراریم کو
قرارِ بےقراریم کو

در این هیاهو، اگر خموشم
سکوت سردے، پُر از خروشم
به سینه ام خروش طوفان ها دارم
ز دیده ام سرشڪِ حسرت مےبارد
در این خزانِ غم زده
چو خفتگانِ شب زده، سپیده ے سحر ندارم
گذشته عمرِ بےثمر از آن که رفته بےخبر
 نشانه اے دگر ندارم

دوباره دل به صد بهانه بنالد از غم زمانه
دوباره دل کُند هواے ترانه هاے عاشقانه
ترانه هاے عاشقانه