بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
تفاوت سؤال (پرسش)، با شبهه:
اگر چه منشأ سؤال (پرسش)، ندانستن می‌باشد؛ اما آدمی تا از عقل و فکر سالم برخوردار است و ذهنش درست کار می‌کند، سؤال دارد؛ چرا که نمی‌داند و می‌خواهد بداند. ذهن آدمی، در هر لحظه با پرسش‌های گوناگون و متعددی مواجه می‌باشد.
کسی که نمی‌داند و می‌خواهد بداند، یا می‌پرسد و یا مطالعه می‌کند تا به پاسخ برسد، حال فرقی ندارد که جویای احوال مخاطبش می‌باشد و یا جویای علوم گوناگون. گاه از کسی نامش را می‌پرسد، گاه می‌ پرسد: ساعت چند است؟ و گاه پرسش‌های شناختی، عقیدتی و علمی دارد و جویای دلیل و برهان می‌باشد.
اما شبهه ، تیری است که توسط دشمن به سوی اذهان عمومی پرتاب می‌شود تا آنها را مشوش، مضطرب، متزلزل، سرگردان و سپس هلاک سازد!
دشمن، سبب‌های استحکام، استقامت و پایداری و مقابلۀ هدفش را رصد می‌کند؛ دقت می‌کند که چه فرهنگی، چه اعتقادی، چه گرایشی و چه اعتمادی به او اطمینان و امید می‌دهد و همان را هدف تیرهای مسموم شبهه قرار می‌دهد! فرقی ندارد که موضوعش رفتارهای شخصی باشد، یا باورهای دینی، و یا گرایشات سیاسی.
راه‌کار مصون ماندن از تیرهای زهرآلود و مُهلک شبهه، متفاوت است. گام نخست این است که انسان عاقل، خود را در معرض شبهات قرار ندهد و سیبل دشمن نگرداند. گام دوم: تأمل و تفکر با بصیرت در پیام‌های شبهه‌افکن به ویژه در فضای مجازی می‌باشد؛ و گام سوم: همان مطالعه و پرسش برای رفع شبهه می‌باشد.
اگر شبهه برطرف نشود، زهرش در وجود پراکنده می‌شود و آدمی را هلاک می‌سازد.