بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَ أَفَإِنْ مِتَّ فَهُمُ الْخَالِدُونَ - و ما براى هيچ بشرى پيش از تو در دنيا جاودانگى قرار نداديم، پس آيا اگر تو بميرى اينان جاودان خواهند ماند؟!(34)
كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ وَنَبْلُوكُمْ بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِفِتْنَةً وَإِلَيْنَاتُرْجَعُونَ -هرانسانى طعم مرگ را مى‌چشد! و شما را با بدی‌ها و خوبی‌ها آزمايش مى‌كنيم؛ و سرانجام بسوى ما باز گردانده مى‌ شويد!(35)(سوره انبیاء آیه 34 و 35)
انسانی که از یاد خدا و معاد غافل می‌شود، مرگ را نیز فراموش می‌ کند، در حالی که قطعیت، عمومیت و گریز ناپذیری آن را به چشم می‌ بیند!
او به دنیایی که هر لحظه گذر آن را تجربه می‌کند و شاهد مرگ سال‌ها، روزها و دقایق گذشتۀ خود در آن است دل می‌بندد، و به آینده‌ای که تضمینی برای رسیدن به آن ندارد، امیدوار می‌شود؛ اما مرگی را که هر لحظه ممکن است فرا برسد و بالاخره فرا می رسد، فراموش می‌ کند!
دنیا برای حیات ابدی خلق نشده است، پس هیچ مخلوقی در آن جاودانگی نخواهد یافت. اگر قرار بود کسی مبتنی بر قابلیت‌ها و ارزش‌ هایش در این دنیا جاودانه بماند، پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله که اشرف، اکمل و احبّ مخلوقات می‌باشد، حیات جاودانه می‌ یافت؛ لذا فرمود: آیا وقتی تو می‌میری، دیگران زنده بمانند؟!