باید غزل از کنجِ لبت کام بگیرد،

باید غزل از کنجِ لبت کام بگیرد،
شاعر ز تماشایِ تو الهام بگیرد...

بر منظره ی روی تو آن شاعر خوشبخت،
هی بنگرد و شور غزل وام بگیرد...

مجموعه ی عشق و هنر و شاخ نبات است،
روزی که به دیدار تو فرجام بگیرد...

تا عرش صدای هنرش خوب بپیچد،
هر کس که درِ خانه یِ تو نام بگیرد...

در لذتِ محض است هرآن کس که خیالش،
در گوشه ای از قلبِ تو آرام بگیرد...

باید غزلِ من که از احساس تو آغاز...
با حسِ تو هم باز سرانجام بگیرد...