جبران part¹

#لینو
#مینهو
#استری_کیدز

تاج، همیشه قرار بوده فقط یک وارث داشته باشد.
این را از قدم‌های سنگی تالارهای سلطنت می‌شود فهمید، از سکوت مجسمه‌هایی که فقط به یک سو خیره‌اند.
اما پدرت خواست خلاف مسیر باشد—پادشاهی که در لحظه‌ی آخر، انگار عدالت را به جای سنت انتخاب کرد.
وصیت کرد که تاج را نه به پسر، نه به دختر، بلکه به آن‌که شایسته‌تر باشد، بسپارد.
از آن لحظه، سایه‌ی تخت سلطنت میان تو و او افتاد:
او، فرزند همسر نخست، پرورش‌یافته‌ی نگاه‌های رسمی و مجالس تشریفاتی.
و تو، دختری از همسر دوم پادشاه، نه با خونی کم‌ارزش‌تر، اما با جایگاهی خاموش‌تر.
تا پیش از آن شب، چیزی میان‌تان بود.
نه نام داشت، نه وضوح؛ فقط رد نگاه‌هایی که در لحظات آرام‌تر به هم می‌خورد،
و مکالمه‌هایی که از دربار رسمی عبور نمی‌کردند، اما از خطوط چشم‌ها عبور کرده بودند.
روشنایی میان‌تان هنوز هست
اما شبیه نوری‌ست که از پشت پنجره‌ی خاک‌گرفته می‌تابد—نمی‌سوزاند، گرم نمی‌کند، فقط هست.
و همین “بودنِ بی‌اثر” بیشتر از نبودن درد دارد.

قدم‌هایت روی سنگ‌های سرد راهرو پخش می‌شوند؛ نه از عجله، نه از ترس—فقط انگار چیزی درونت هنوز تصمیم نگرفته که بایستد یا ادامه دهد.
هر گام، صدایی در سکوت می‌اندازد؛ و آن سکوت، بوی سؤالی دارد که هنوز کسی جرأت نکرده بپرسد.
پیش از آن‌که به پیچ برسی، صدای حضور پشتت جان می‌گیرد؛ دستی تو را می‌گیرد، قاطعانه، و به دیوار هل می‌دهد.
نه با خشونت، اما بی‌اجازه.
بدنت به سنگ سرد فشرده می‌شود، اما هیچ سرمایی نمی تواند با یخبندان چشمانش مقابله کند.
نگاهش مثل سایه‌ای روی صورتت می‌لغزد؛ نه برای تهدید، بلکه انگار دارد چیزی را از گذشته بیرون می‌کشد.
فاصله‌تان آن‌قدر کم است که صدای نفس‌هایش با ضربان قلبت آمیخته می‌شود، اما در چشم‌هایش خبری از گرما نیست—فقط قضاوتی آرام، مثل زمستانی که دیر آمده باشد.
می‌گوید: «هر بار که تاج را لمس می‌کنی، بیشتر شبیه کسی می‌شی که ازش فرار می‌کردی.»
جمله‌اش مثل تیغی‌ست که از پوست نمی‌گذرد، اما زیر آن، چیزی را می‌خراشد که سال‌هاست بی‌صدا مانده.
تو نگاهت را نمی‌دزدی.
نه از جسارت، بلکه چون نمی‌خواهی او تنها کسی باشد که از تو عبور می‌کند.
و بعد، با صدایی که انگار از لایه‌ای دورتر از خاطره بیرون آمده، می‌گویی: «شباهت همیشه انتخاب نیست... گاهی فقط کسی نیست که یادآوری کنه چرا نباید شبیه شد.»
لحظه‌ای میان‌تان می‌ماند، بی‌صدا، بی‌حرکت.
انگار واژه‌های تو در هوا نایستاده‌اند، بلکه درون سینه‌اش فرورفته‌اند؛ آهسته، مثل خاری که با تأخیر درد می‌کند.
نگاهش برای لحظه‌ای از صورتت جدا می‌شود و روی تاجی ثابت می‌ماند که آن‌سوی راهرو، با نور خاکستری می‌درخشد.
اما آن نگاه دیگر از جنس سلطنت نیست؛ بیشتر شبیه پرسشی‌ست از خودش—این‌که در کجای مسیر، همراهی را فراموش کرده، و چرا هیچ‌کس هشدارش را به‌موقع نداده.
صدایش پایین‌تر می‌آید، نه از ضعف، بلکه چون حرفی که می‌زند، حالا دیگر از لایه‌ای دردناک‌تر عبور کرده است:
«شاید من هم زیادی مشغول ساختن تاج شدم... و فراموش کردم قرار بود کنارش کسی باشه، نه فقط زیرش.»
در آن جمله، سنگینی عذرخواهی نیست؛ فقط رنگی از فهم تازه‌ست.
شبیه کسی بود که تازه دریافته ساختن همیشه به معنای داشتن نیست؛ گاهی دقیق‌ترین دست‌ها، چیزی را از خود دور می‌کنند بی‌آن‌که بخواهند.