دهم بهمن ماه ، به گاهی که پنجاه شب و پنجاه روز تا نوروز م

دهم بهمن ماه ، به گاهی که پنجاه شب و پنجاه روز تا نوروز مانده، برای ایرانیان هماره شاد جشنی خجسته است که آن را سده می نامند.

دردل تاریک شب چه روشن است اینجا و در میانه این سرمای استخوان سوز! وه که چه گرم است اینجا ! آتش فروزان زبانه می کشد و آسمان می بوسد و گرما می بخشد و از ورای این زبانه سروشی به گوش می رسد. سروشی که گذر سختی و سرما و بازآمدن روزگاری خوش را نوید می دهد. از ورای این زبانه ها امید است که دوباره جان می گیرد و مهر است که در دلها فروزان می شود.

سد شبانه روز از آمدن زمستان بزرگ (ایرانیان باستان از روز نخست آبان تا پایان اسفند ماه را زمستان می خواندند!) می گذرد و پنجاه شب و پنجاه روز تا فرارسیدن تابستان بزرگ (آغاز فروردین تا پایان مهرماه) مانده است. در این هنگامه جشن سده برپای می شود که ارمغان نور است و گرما در دل سرما تا سرها را از گریبان برون آرد! و ایرانیان می دانند که برای ستیز با تاریکی و سرما این نه تیغ است که به کار آید! آتش باید افروخت. ♥♥