سلام دوستان

-- سلام دوستان
امروز قصد دارم براتون از دم مارمولک  بگم...حتما تا اخر بخونید.
حتما همه شما به نوعی حواشی مطرح شده پیرامون سمی بودن دم مارمولک خانگی  و جدا شدن دم مارمولک ها شنیدین.افتادن مارمولک در غذای یک خانواده و کشته شدن آنها! طی سالها تحقیقات و بررسی های میدانی و کتابخانه ای حتی از گزارشات مرکز اورژانس یقیین پیدا کردم تمام اینها شایعه و نادرست میباشد.
اول از همه این رو بگم که در سال 2002 پروفسور استیون اندرسون و تد پاپنفوس طی تحقیقاتی که سالها روی این قضییه انجام دادن اثبات کردن که دم مارمولک حاوی سیانور و سم نیست و در ژورنال رپتایلز چاپ شد.کلا اگه موارد قابل استنادی رو بتونیم بگیم سمی هستن میشه به مارمولکی به نام مارمولک دانه تسبیحی و یا مارمولکی به نام اژدهای گیلا که در محدوده کشورهای امریکای جنوبی پراکنش دارند و همین طور اژدهای کومودو با طول حدود سه متر و فقط در جزیره کومودو اندونزی پراکنش دارد اشاره کنم که هر کدوم از این ها هم سازو کار خاص خودشون رو دارن.حال قصد داریم برای شما عزیزان به صورت کاملا علمی و دقیق بررسی کنیم این مکانیزم رو.این پدیده چگونگی و زمان انجام این کار بستگی دارد به تاریخچه‌ی تکاملی آن‌ها و رابطه‌ی پیچیده‌ای که بین سود و زیان ناشی این کار وجود دارد. رها کردن بخشی از بدن، کار عجیبی به نظر می‌رسد، اما برای بسیاری از مارمولک‌ها انداختن دم به هنگام اسارت در چنگال شکارچی به معنی انتخاب بین مرگ و زندگی است. این فرایند را خودبُری (autotomy) می‌نامند که اغلب با رشدِ مجددِ عضو جدا شده همراه است. به نوعی دم ذخیره گاه چربی برای حیوان هم میباشد.این استراتژی، علیه شکارگر طبیعی جانور نیز به خوبی عمل می‌کند، به این صورت که دمِ کنده شده در چینه‌دان پرنده‌ی شکارگر و معده‌ی مار یا جانوران گوشت‌خوار آشوب ایجاد می‌کند. جوناتان گونگدون و همکارانش در اواسط دهه‌ی 1970 میلادی در ایالت آریزونا طی آزمایشی که با دقت کنترل می‌شد سی مارمولک خانگی از گونه‌ی کولدونیکس واریگاتوس را با دمِ کامل در دسترس مار خال‌دار شب‌زی که شکارگر طبیعی این جانور است قرار دادند.مارها نوزده مارمولک را گرفتند ولی یازده تای آن‌ها با انداختن دم خود موفق به فرار شدند. در آزمایش دیگری که با دوازده مارمولک خانگی به عمل آمد مارها همه را گرفتند. مشابه همین نتایج در مورد انواع دیگر مارمولک‌ها به دست آمد.

انداختن دم دو فایده دارد: یکی آن که به مارمولک امکان گریز از چنگ مهاجم را می‌دهد، و دیگر این‌که نوعی آشفتگی و حواس پرتی ایجاد می‌کند که مهاجم را از پی‌گیری شکار باز می‌دارد، و...ادامه دارد