پاییز فصل قدم زدنه

پاییز فصل قدم زدنه
تموم اِلِمان های یه قدم زدن دلچسبُ با خودش داره.
هوا نه اون قدر گرمه که آدم با دو دقیقه قدم زدن زیر آفتاب ذوب شه، نه اون قدر سرده که از شدت سرما و لرزش نتونه قدم از قدم برداره و قندیل ببنده.
هوا یه جور خوشگلی ابر میشه و بوی خاک و بارون میپیچه توی منافذ تنفسی ت و می بردت تو آسمون.
پاییز فصل قدم زدنه. یه نفره و دو نفره هم نداره. شاید بعضیا هنوز یار نداشته باشن، اما دل که دارن.
اگه دو نفره نیستی، تنهایی قدم بزن، سه نفره قدم بزن، اصلا نفر دوم می تونه دوستت باشه. ولی هرطور که شده، حتما قدم بزن.
زرد و نارنجی برگا رو نگاه کن. بذار صدای خش خش ِ شون بره توی گوشِت
بذار بادی که می وزه بخوره به صورتت. صورتتُ نوازش کنه. گونه تو ببوسه.
الکی که نیست!
آدم سه تا فصل انتظار می کشه تا پاییز بیاد.
اون وقت بازم به بهونه ی دو نفره نبودن، قدم نزنه؟
واسه یه بارم که شده این پاییز با صفاترین خیابون شهرتُ قدم بزن.
چه سه نفری با رفقا،
چه دو نفری با یارت،
چه یه نفری با خودت...