اسم: عشقی گمشده در تاریکی جنگل

اسم: عشقی گمشده در تاریکی جنگل
پارت ۱۲
از زبان راوی

جنگل کم‌کم عوض شد. درخت‌ها بلندتر و سیاه‌تر، و زمین زیر پاشون خشک و ترک‌خورده.
لوسیفر: «اینجا... فرق داره.»
الستور آهسته‌تر راه می‌رفت. دستش رفت سمت گردنبند زیر پیراهنش.
الستور: «آره. اینجا محدوده واکسه.»
لوسیفر: «پس چرا ما تا حالا کسی رو ندیدیم؟»
الستور: «چون واکس خودش اینجا نیست. ولی... ممکنه رفقایش اینجا باشن.»
لوسیفر یه لحظه وایساد: «رفقا؟»
الستور: «سایه‌هایی که ازش دستور می‌گیرن. اگه ببیننت... خبرش به اون می‌رسه.»
جلوتر رفتن. یه خرابه سنگی توی مه پیدا شد — یه معبد قدیمی، نیمه‌خراب، که پیچک‌ها روش خزیده بودن.
هوا به طرز خطرناکی ساکت بود.
الستور: «همونجاست.»
لوسیفر: «گردنبند اون توئه؟»
الستور: «آره. توی قلب معبد. توی یه محراب.»
وارد شدند. صدای قدم‌هاشون توی سکوت معبد می‌پیچید. ستون‌های شکسته، سقف نیمه‌ریخته، و نور کم از سوراخ‌های سقف.
وسط معبد، یه محراب سنگی بود. و روی محراب... یه گردنبند. دقیقاً مثل مال الستور، ولی سنگش قرمز بود. و نوری بیمارگونه‌ای از خودش ساطع می‌کرد.
لوسیفر نفسش رو حبس کرد. الستور چند قدم جلو رفت.
ولی تا دستش به گردنبند نزدیک شد...
صدایی از سایه‌ها به گوش رسید.
صدا: «پس برگشتی... گوزن احمق.»
الستور یخ زد...
از تاریکی کنار ستون‌ها، یکی از شرکای واکس بیرون اومد. «ولنتینو»، با چشم‌هایی که برق می‌زدن، ظاهر شد.

ادامه دارد...