بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
به عنوان مثال: نماز - صلاة، سبب اتصال به رحمت الهی می‌ شود؛ ستون خیمۀ دین است؛ شناسنامۀ مسلمانی است؛ اگر نماز مقبول باشد، سایر اعمال قبول میشود؛و این همه در آیات قرآن کریم به آن امر شده است؛ اما در عین حال فرمود :
فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ - پس وای بر نمازگزاران (4)
الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ - که از نمازشان غافل و نسبت به آن سهل انگارند (5)
الَّذِينَ هُمْ يُرَاءُونَ - همانان که همواره ریا می‌کنند.(6)(سوره ماعون آیه 4 تا 6)
بنابراین، مهم این است که انسان هر کاری را به چه نیّتی انجام می‌دهد و هدف نهایی از انجام چیست، آیا بندگی و قُرب به اوست یا خیر؟!
دنیاگرایی : اما، جهان‌بینی برخی، مادی است؛ حتی ممکن است به حسب ظاهر مسلمان یا اهل کتاب نیز باشند، اما تمام توجه آنها معطوف به دنیا و امور زودگذر و فانی‌اش می‌ شود؛ لذا خودشان سطحی‌ بین،کوته نظر، ساده‌ اندیش و ظاهر‌گرا می‌گردند: إِنَّ هَؤُلَاءِ يُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ وَيَذَرُونَ وَرَاءَ هُمْ يَوْمًا ثَقِيلًا - اينان دنياى زود گذر را دوست دارند و روزى گرانبار را به غفلت پشت‏ سر مى‌ افكنند.(سوره انسان آیه 27)
دقت شود که در دنیاگرایی، بر محبّت تصریح و تأکید نمود، چرا که آدمی هر چقدر هم دانشمند و فرهیخته باشد، هنگام حرکت،مبتنی بر محبّت خود حرکت می‌کند و مسیر نزدیک شدن به محبوب را طی می‌کند، هر چند مغایر با علم و حکم عقل او باشد! مانند کسی که می‌ داند شراب مضرّ است، اما چون دوست دارد، می‌نوشد!
برخی، از هوای نفس خودشان گرفته تا چیزهای دیگر را به جای خداوند متعال، معبود و محبوب‌ دروغین خود قرار می‌دهند، لذا تمام عشق و محبّت فطری خود را به آنان اختصاص می‌ دهند؛ اما مؤمن، محبّتش به متاع دنیا، به خانواده، وطن، ثروت، قدرت و سایر مشتهیات، همه در راستای محبّت به خداوند منّان می‌باشد و محبوب غایی‌اش اوست : وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْدَادًا يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ -و برخی از مردم،به غیر از خدا، شریکانی برمی گزینند و آنها را چون دوست داشتن خدا، دوست می‌دارند، و لی شدت محبّت محبوب غایی مؤمنان، الله است.(سوره بقره بخشی از آیه 165)(ادامه دارد...)