"لیا،دست و پا زدنات رو تموم كن و سرِ عقل بيا."

"لیا،دست و پا زدنات رو تموم كن و سرِ عقل بيا."
اما نه تنها به اتمام نرساندم،شديد تر ادامه دادم.تا آنجايي كه مرا بلند كرد و دوباره با اجبار بر روي تخت نشاند.
باند و چسبي به دست گرفت و تلاش در جلوگيري از خوني كه از دستم كرده بود مي كرد:"اصلاً چطور انقدر انرژي داري؟تو تازه بهوش اومدي،بايد استراحت كني."
"برو بمير جونگکوک!تا وقتي توي يك اتاق با من باشي من هيچ نفس راحتي ندارم."
لب هايش را پيچاند و مظلوم نگاهي كرد:"دلت مياد وايفي؟"
بار ديگر دست آزادم را بالا بردم و يقه اش را كشيدم:"دست از اينكه من رو وايفي صدا كني بردار!اوه لعنتي..سرم."
آشفته سرم را به بالشت خواباند:"هي هي هي،آروم بگير.اين كارا ديگه چيه؟"
با چشم هاي بسته از درد پرسيدم:"تو سِرُمم چي ريختي؟چه مدتيه كه اينجايي؟كي تورو فرستاده؟اومدي كه يكبار ديگه تلاش كني منو بكشي؟"
فهميدم فكم بين دستانش گرفتار شد و مرا وادار كرد به نگاه كردن به رخِ بي نقصش:"من تلاش نكردم تورو بكشم!من تلاش كردم ته‌جین رو بكشم و تو پريدي جلوش!تو سِرُمت هم هيچ چيزي نريختم كه بخواد از پا در بيارتت.اصلاً وايسا ببينم؟مگه رابطه ي شما تموم نشده؟براي چي ازش دفاع كردي؟"
با اخم لب باز كردم:"مي خواستي بشينم و ببينم مردي كه دوستش داشتم رو مي كشي؟"
دستش را رها كرد و جلويِ دهانش قرار گرفت،تلاش داشت صدايش را بالا نبرد.
هربار كه با من سخن مي گفت و عصباني اش مي كردم همين كار را مي كرد،تا مبادا تنِ صدايش بالاتر رود،
با صداي كنترل شده اي گفت:"دوستش داشتي.فهميدي؟داشتي!اين يه فعل گذشته ست لیا!"فك هايش را به هم فشرد.
به من پشت كرد،صورتش را با شدت دستش كشيد و زير لب چيزهايي مي گفت:"احمق.احمق.من يك احمقم.البته كه داري.داري كه جلوش پريدي.تو هنوز دوسش داري.تو هنوز اون رو دوست داري."
براي دومين بار نگاه كرد،اينبار درد بيشتري در چشمانش نشسته بود.