شانہ ات را دیر آوردے ســرم را بــــاد برد

شانہ ات را دیر آوردے ســرم را بــــاد برد

خشت خشت و آجر آجرِ پیڪرم را باد برد

آه اے گنجشکهاے مضطرب شرمنده ام

لانہ ے بر شاخہ هــــاے لاغرم را باد برد

من بلوطی پیــر بـودم پاے یڪ ڪوه بلند

نیمم آتش سوخت ، نیم دیگرم را باد برد

از غزلهایم فقط خاڪسترے مانده بـہ جا

بیت هاے روشن و شعله ورم را باد برد

با همین نیمہ .. همین معمولی‌ِ ساده بساز

دیــــر ڪردی نیمـہ ے عاشق ترم را باد برد 

بال ڪوبیدم قفس را بشڪنم عمرم گذشت

وا نشد بدتر از آن بـــال و پـرم را بـــاد بـرد