sipyaro

در سنی که باید نامِ خود را با شوق بر پیشانیِ باد می‌نوشتیم و در کوچه‌های بی‌فردا آواز می‌ریختیم، حنجره‌هامان از بلعیدنِ فریاد ورم کرد و صدا، مثل جنینی ناقص، در گلوی متعفن‌مان مُرد و لخته بست.
دیدگاه ها (۰)

یادداشتی درباره شعر «باز به نام خدا» از «شهاب‌الدین موسوی» م...

پارت نوزدهم «چیزی که از خانه با خود برد»ساعت جیبی در دست کو...

### پارت نهم: پرواز در آسمان بارانیدویدن روی پشت‌بام خیس، با...

☀️🔸🔸🔸دوست می باید داشت با نگاهی كه در آن شوق بَرآرد فریاد با...

دوست می باید داشت ❤️با نگاهی كه در آن شوق بَرآرد فریاد با سل...

اى مرد هميشه جوان!كدام روز سپيد از پشت كوه هاى روز مىآيى؟كدا...

شهلا گرگانی شاعر کرمانشاهی

‌دل من دیر زمانی است که می پندارد:«دوستی» نیز گلی‌ست؛مثل نیل...

دل من دیر زمانی ست که می پندارد:« دوستی » نیز گلی ست مثل نیل...

<><><><><><><><><><>﷼ نامه ای به جهان !!گفته بودی که بیایی ت...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط